‘Waarom betaal ik niet méér voor voedsel?’

Gedragsverandering op het vlak van voedselwaardering is schier onmogelijk. Daarom dient de overheid in te grijpen door voedselprijzen te reguleren voor behoud van ons natuurlandschap en onze voedselproducenten. Dwing mij maar in de supermarkt, anders grijp ik weer argeloos om mij heen.Ik werk al heel wat jaren voor en met boeren op het vlak van bodem- en diergezondheid. Inmiddels weet ik hoe de hazen lopen in de agrarische sector. Ik heb het uitstekend naar mijn zin in deze dynamische tak van sport en heb grote waardering gekregen voor onze veehouders, akkerbouwers, boomkwekers, vissers en tuinders.Ons gezin gaat zo af en toe voor de kiloknaller en de Keniaanse sperzieboonMaar mijn grote boerenhart is toch een stuk kleiner dan gedacht. Ik koop namelijk mijn boodschappen volgens het principe ‘op de kleintjes letten’. Ons gezin gaat zo af en toe voor de kiloknaller en de Keniaanse sperzieboon. Lekker in de grote supermarkt om de hoek, zoveel mogelijk eens per week. Hand op de knipIk verdien als werknemer bij een mineralenproducent aan de vakkundige en gepassioneerde agrariër, terwijl zij niks aan mij verdienen. Weliswaar haalt men rendement uit de concepten die we als bedrijf adviseren, maar als individu houd ik de hand op de knip. Ik lever dus geen bijdrage aan fairtrade en verduurzaming, terwijl ik zelf regelmatig in de klei of stal sta en wel degelijk weet dat er bij de productie van vlees, melk en groenten ontzettend veel komt kijken. Veel kopers in de supermarkt houden de hand op de knip. - Foto: ANPIndividualisme en globaliseringIk ben net als velen een kuddedier zonder betekenis. Het schuurt op individualisme en globalisering. We zijn geen onderdeel meer van een klein behapbaar collectief, gemeenschap of dorp en luisteren niet meer naar de politieagent, leraar of pastoor. We willen controle houden over onze eigen vrijheid. Maar we zoeken wel continu naar onze betekenis die moet leiden tot instant-geluk. Vaak creëren we dat ten koste van de waarheid en werkelijkheid. Géén meningsvorming op basis van feiten, maar op grond van sentiment afkomstig van diegene die het hardst roept.Wie geeft de garantie dat wanneer ik 2-sterren varkensvlees koop, het ook echt beter gaat met deze varkensUit eigen beweging meer betalen voor voedsel raakt niet je kern. Het raakt je niet persoonlijk. Het zorgt niet voor instant-geluk, eerder voor persoonlijk ongeluk. Je hebt dan immers minder geld te spenderen. Geld voor de supermarktVoedsel waarderen in geld geeft ook geen instant-geluk. Wie geeft de garantie dat wanneer ik 2-sterren varkensvlees koop, het ook echt beter gaat met deze varkens en de betreffende varkenshouder? Ik geef mijn geld namelijk aan de supermarkt, niet aan de boer. En ik zie nooit blije caissières. Het vatbare collectief – de straat, het dorp, de kerk, de kleine gemeenschap – zou nog kunnen zorgen voor gedragsverandering ten gunste voor diezelfde gemeenschap. Maar tegenwoordig is iedereen en alles anoniem. Veel is de ‘ver-van-mijn-bedshow’. Inclusief de primaire voedselproducent! Ver weg gestopt en anoniemBovendien gaan de problemen – natuur en dierenwelzijn versus efficiënte voedselproductie – van onze boeren op in de grote problemen van de wereld waar we als individu niks mee kunnen. Ver weg gestopt en anoniem, zo lijkt het alsof problemen niet bestaan. En dringt het toch tot ons door, dan zijn deze uitdagingen te groot voor ons als ‘individu tussen 7,5 miljard mensen’. Met deze evolutionaire overlevingstactieken weten we ons staande te houden als eenling.De spagaat waarin veel agrariërs zitten, blijft onbenoemdDe industrialisatie van de agrarische sector in combinatie met de verstedelijking heeft direct gezorgd voor een fysieke afstand tussen boer en burger. ‘Uit het oog, uit het hart; onbekend maakt onbemind’. Er zijn al veel geweldige initiatieven om deze twee groepen bijeen te brengen, de burger wordt uitgenodigd om een kijkje nemen in de kas of stal. Ik denk dat vele gezinnen en families het bezoek aan een boer zien als een ‘leuk dagje uit’. Echter de spagaat waarin veel agrariërs zitten, blijft onbenoemd. Boeren willen zeker stappen zetten naar een duurzame, robuuste kringlooplandbouw en hun agrarisch bedrijf met alle liefde overdragen aan de volgende generatie. Maar consumenten zullen mee moeten bewegen. Supermarkten bieden diverse vleesconcepten aan. - Foto: Roel DijkstraGedragsverandering is schier onmogelijkGedragsverandering op het vlak van voedselwaardering is echter schier onmogelijk. Ik ben daar een goed voorbeeld van. Ondanks mijn notie van het boerenbedrijf en -leven ben ik in staat om duurzame voedselvarianten in de supermarkt te negeren. De maatschappelijke setting en het daarbij verankerde individualisme is op korte termijn niet te kenteren. Daarom dient de overheid in te grijpen door voedselprijzen te reguleren tet behoud van ons natuurlandschap en onze voedselproducent. Dwing mij maar in de supermarkt, anders grijp ik weer argeloos om mij heen. Ik snap wel waarom.