Waardering voor Wijffels niet duurzaam

Grote bewondering had ik voor Herman Wijffels. Toch is die tanende. Ligt het aan zijn sprong naar voren met de duurzaamheid?Ik weet het niet. Hij staat nummer één op de lijst van mensen die veel betekenen voor de duurzaamheid. En niet vanwege zijn uiterlijk, alhoewel hij er als bijna zeventiger jeugdig en duurzaam uitziet. Hij kleedt zich ook duurzaamachtig, zo bleek mij toen ik hem deze week zag op de televisie. Hij heeft innerlijk en uiterlijk een duurzame metamorfose ondergaan.

En daar heb ik een beetje moeite mee. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw vond in de intensieve landbouw een grote uitbreiding plaats. Aangejaagd met instemming en forse kredietverlening van de Rabobank, waar Wijffels de voorzitter van de directie was. Hij is dus medeverantwoordelijk voor de sterke ontwikkeling van de intensieve landbouw.

Is het dan verstandig om nu hoog van de toren te blazen in het duurzaamheiddebat? Wijffels doet het, maar weet niet wat hij daarmee aanricht bij boeren die mede op advies zijn bank de weg van de intensieve landbouw zijn ingeslagen. Op deze bedrijven heerst nu onzekerheid over de toekomst. Kunnen de investeringen worden terugverdiend? Of is de roep om duurzaamheid sneller dan de afschrijvingsperiode?

Wijffels was als directeur van de Rabo de leidsman van vele boeren. Nu is hij de leider van de groepering, die het de boeren zuur maken. Pijnlijk voor degenen die zijn vroegere koers volgden. Dubbel zuur dus. Ook al krijgt hij gelijk – en daar lijkt het wel op – dan nog past hem bescheidenheid.