Vissers en boeren vragen om strenge regels

Vissers en boeren lijken op elkaar. Ze sluiten graag de ogen voor de harde werkelijkheid. Niet verstandig.Een visser uit de Biesbosch vertelde in een televisie-uitzending dat hij wist dat in zijn gevangen paling veel te veel dioxine zit. Ook dat het verboden is en gevaarlijk voor de gezondheid. Toch gaat hij gewoon door met vissen. Zijn simpele redenering was: Mijn familie heeft al honderd jaar het recht om hier te vissen en dat recht heb ik ook. Op de vraag of hij wel wist dat hij vis aflevert, die een gevaar vormt voor de volksgezondheid, knikte hij: Dat is niet mijn verantwoordelijkheid. Dan moeten ze van de overheid er maar beter op letten.

Die instelling hadden ook de handelaren en visverkopers verder in de keten. Paling uit de Biesbosch werd vrolijk doorverkocht aan handelaren in Urk, die het leverden als IJsselmeerpaling. Van die paling is bekend dat die weinig dioxine bevat en dus veilig. Ook hier grinnikte men dat de AID maar strenger moest controleren.

De hele keten ontwijkt dus de verantwoordelijkheid voor de volksgezondheid. Die wordt op het bordje van de overheid neergelegd. Ik moest denken aan onze boerensector. Ook wij nemen de volksgezondheid soms met een korreltje zout. Zie maar naar de reacties als er aantoonbare ziekten zijn als gevolg van de Q-koorts. Of een dode als gevolg van de resistente bacterie in kippenvlees. We spreken gemakkelijk van een hysterie of een aanval op de sector. Ook wij nemen lang niet altijd onze verantwoordelijkheid serieus. Daarom: zowel vissers als boeren vragen om een strenge regelgeving.