Veldbezoek

Het heeft geen zin om de consument van zijn ongelijk te overtuigen.Toen ik 15 was heb ik een beroepskeuzetest gedaan. Het advies was dat ik landmeter moest worden. ‘Dirk kan goed rekenen, maar het is een buitenjongen’. Landmeter ben ik nooit geworden, maar ook als landbouweconoom kom ik veel buiten. Het was dus een goed advies.
Zo was ik laatst met een groep buitenlanders op veldbezoek. Mooi woord voor een buitenjongen. We bezochten een groot melkveebedrijf. Een moderne, vlot Engels sprekende ondernemer met 250 koeien, en een bezoekersruimte boven in de stal.
Een flitsende presentatie, en toen de vragen. Of de koeien nog wel buiten kwamen? Nee dus, binnen was efficiënter en beter. Hij leverde aan de nationale zuivelcoöperatie. Dat bedrijf neigt naar verplichte weidegang. Dus was de vraag heel actueel.
We kregen een gedreven verhaal over de onzin van weidegang. Koeien vinden het niet fijn in wind, regen of hete zon. Enge vogels, bacteriën in de buitenlucht. Koematrassen waarnaar bejaarden in verzorgingstehuizen zouden smachten. Een veel betere greep op de kwaliteit van melk en koe. Wetenschappelijk bewijs dat opstallen niet slecht is. Weidegang kost geld. Consumenten worden verkeerd voorgelicht, laten zich meeslepen door emoties. Ze moesten zelf maar eens een dag in de regen in een weiland gaan staan. Kortom, de consument begrijpt mij niet.
Vervolgens de vraag of hij zou overstappen naar een bedrijf dat jaarrond opstallen wel toestaat. Want sommige zuivelaars zullen zich vast wel specialiseren in dat deel van de markt waar weidegang er niet toe doet. Die halen dan lagere opbrengstprijzen, maar hun boeren hebben ook minder kosten. Geen sprake van, FrieslandCampina moest de consumenten maar uitleggen dat permanent opstallen veel beter is.
Hoe is het mogelijk dat je technisch en financieel zo’n goeie bent en niets begrijpt van de markt. In een beroepskeuzetest was er vast niet ‘ondernemer’ uitgekomen. Misschien monteur of dierenarts, of landmeter.