‘Veiligheid op het platteland begint bij jezelf’

Ik heb haast, want ik moet naar een bijeenkomst over veiligheid op het platteland. Maar eerst moet die koe uit de tuin. En dan staat de jeep van de veearts ook nog in de weg.

Deze ochtend heb ik kantoorklusjes gepland. Finn, onze heidewachtel, blaft haast nooit maar ineens gaat hij flink tekeer in de woonkamer. “Ik schrik me dood, er staat een koe in de tuin!”, roep ik. Ik loop naar de stal op zoek naar hulp.Hij draagt een zalmroze muts. Heeft een slank, pezig postuur. En hij, de dierenarts die net met zijn arm in een koe zit om de drachtigheidscontrole te doen, antwoordt: “Ooh ja, klopt, ik zag er net eentje op het erf staan!” Ik kijk hem vol verbazing aan. Hij geeft een dikke, vette smile. Luc staat naast hem en heeft een nog grotere lach op zijn gezicht.“Als jij nou naar het hek loopt en het opendoet”, zegt Luc. “En dan loop jij naar de andere kant”, roep ik. Zo gezegd, zo gedaan. De koe wandelt tussen de jongveeschuur en stal door het hek, kalm weer naar haar kudde. “Hoe kan het nu dat ze ‘ontsnapt’ is?”, vragen we ons af. Na een snelle draadcontrole concluderen we dat ze met haar ranke lijf aan de zijkant langs het hek is gelopen. Daar zit namelijk net een tussenruimte waar normaliter geen koe doorheen past, maar zij dus wel.