Uitbrekende pinken

Elanden vernielden de omheining, waardoor zeven pinken uitbraken. Die wist ik snel terug te drijven. Maar achterblijver HEorSHE beukte ze de weide weer uit, in de stromende regen!Met een van onze koeien heb ik een bijzondere band. HEorSHE is het eerste kalf dat ik op dit bedrijf geboren zag worden. Ze is nu 2,5 jaar oud en ik ben dol op haar, niet alleen vanwege die bijzondere geboorte-ervaring, maar ook op haar sterke karakter.Kalf was net een Shetland-ponyEcht mooi gebouwd is ze niet. Al haar gewicht zit in haar buik, waardoor ze, toen ze nog klein was, er meer uitzag als een Shetland-pony. Nu is alles meer in proporties, en wanneer je de stal doorkijkt, zie je haar met kop en kruis overal bovenuit steken. Noorse boeren worden geacht een paar keer per jaar de borstomvang in het Tine-systeem in te voeren. HEorSHE mat, nog geen twee jaar oud, 201 centimeter en komt daarmee op de derde plaats, achter twee oudere melkkoeien. Het gemiddelde voor het NRF ligt rond de 190-195 centimeter. Een echte kanjer dus, onze HEorSHE.Elanden vernielen omheiningHEorSHE weet haar gewicht goed in de strijd te gooien! Dat bleek vorig jaar wel. Op een niet zo mooie nazomeravond, september 2009, waren zeven van de negen bijna-vaarzen uitgebroken uit de wei achter in de vallei. Tuurlijk gebeurt dat net onder melktijd, zodat ik de klus alleen moest klaren. Met een stel baldadige pinken achter me aan doorkruisten we de halve vallei, voordat we bij de weide waren. Daar stonden HEorSHE en haar vriendin ons op te wachten. De stroomdraad die uit de stokjes was gerukt, lag meters verderop in de struiken en was over een dode boom van bijna 2 meter hoog getild. Dat kunnen alleen elanden zijn geweest, want die worden wel zo hoog als een paard! De mensen die in de weekenden het huisje naast het onze bewonen, vertelden later dat zij die avond per auto de vallei hadden verkend, en op drie elanden waren gestuit.Stomme trut!Na wat gepruts had ik de boel eindelijk op orde, en dreef ik zo vijf van de zeven dieren de weide in. Trots dat ik was! Maar niet voor lang. Ze werden opgewacht door ‘mijn kanjer’, die het presteerde, al beukend, om ze er alle vijf er weer uit te jagen. Ik schold haar uit voor alles wat mooi en lelijk was, en liep stampvoetend op haar toe. “Wat ben je toch een stomme trut”, foeterde ik HEorSHE toe. Want het regende pijpenstelen en ik had geen droge draad meer aan mijn lijf. En koud dat het was! De wandeling door de vallei duurde nog geen tien minuten, maar het was 1,5 uur later voordat ik met veel gevlei en zoete woordjes de zeven runderen teruggedreven had. Al die tijd bleef HEorSHE vervelend bij de ingang staan klieren, en ik mopperde heel wat af. Nog weken daarna bleef ze me ontwijken. Pas op stal kwam het weer goed tussen ons (haha).Foto's: Vera Wijnveen