Technisch weer

De moderne landbouwtechniek blijkt moeilijk uit te leggen aan niet-ingewijden.Het is al een poosje technisch weer. Dat is weer waarbij je als kantoorwerker maar beter een klus buiten kunt zoeken. Zeker als je zoals ik de hele dag les staat te geven, naar een computerscherm zit te kijken of zit te vergaderen. Dat laatste liefst zo min mogelijk, want het is een inefficiënte tijdsbesteding. In het kader van het technische weer zag ik deze week kans bij een boer op bezoek te gaan. Er moesten tv-opnames gemaakt worden over het ontbreken van fatsoenlijk internet in het buitengebied. Waar kan dat beter dan bij een hightech boer met melkrobots?
Omdat de tv-ploeg te laat was, had ik alle tijd om op de boerderij rond te kijken. Begin jaren tachtig was de boer met 70 koeien naar het Noorden gekomen om te melken op 35 hectare. Hij had nu 100 hectare en was op weg naar 200 koeien. De oude ligboxenstal, die vijftien jaar geleden al eens verbouwd was, werd nu gedegradeerd tot jongveestal. Erachter verscheen een grote nieuwe stal voor de beoogde 200 koeien. Een normaal model, hoewel de boer liever een serrestal met een doorzichtige zijkant had gehad, zodat de mensen vanaf de straat de koeien konden zien. De lokale gemeenteambtenaar vond dat een strak plan, maar de provinciale welstand en de gedeputeerde wilden er niet aan. Te modern en te afwijkend. Nu kwam er een gewone stal: 6 meter hoger dan de oude, en er pal tegenaan. De boer en ik waren het er snel over eens dat dat nergens naar leek; hij verwachtte dan ook heel wat klachten zodra de buurt kon zien wat er werd gebouwd.
Van binnen werd de stal hypermodern. Er was innovatiesubsidie aan te pas gekomen. Er kwam veel rubber op de vloer, elektronica erboven, en eronder natuurlijk grote kelders. Het bleek dat die niet alleen voor mest waren, maar ook voor bluswater. Dat was in de omgevingsvergunning opgenomen, omdat er onvoldoende water in de buurt was. 90 kuub moest er in voorraad zijn. Hoe de brandweer dat water onder een brandende stal vandaan tapt, is me niet duidelijk.
Inmiddels was de cameraploeg gearriveerd. Trots legde de boer alles nog een keer uit. Over mengvoerwagens, videobewaking, op afstand verhelpen van storingen in apparaten, automatische melkinstallaties en continu melken. De Hilversummers knikten geïnteresseerd en niet-begrijpend. Er leek hen pas een lichtje op te gaan toen het woord ‘melkrobot’ viel. Bij de volgende vraag bleek het licht echter al weer gedoofd. Of de boer niet even een koe kon melken, voor de leuke beelden. De boer legde opnieuw uit dat de koeien door de robot gemolken werden en niet door hem persoonlijk. Spraakverwarring alom. De kloof tussen moderne landbouw en stedelijke romantiek had niet duidelijker in beeld kunnen komen.