Straatgevecht

Op nog geen twee meter afstand staat de vrouw van onze huisarts haar kroost in de bakfiets te laden als ik 'krak' hoor. Een flinke pijnscheut schiet door mijn schouder. "Nee!" is mijn eerste gedachte, "niet wéér!"Als ik opsta zie ik een behulpzame dame druk bezig mijn boodschappen van de straat te rapen en weer in de krat te stoppen. "Gaat het?" vraagt ze bezorgd. Ook de vrouw van de huisarts komt aanlopen. Wat voel ik me stom. Onze jongste cowboy Pepijn staat nog vrolijk achterop de boodschappenkar die de weg op is gereden. "Ik sta er nog op mama!" roept hij. Misselijk van de pijn bedank ik de beide vrouwen die de boodschappen in de auto zetten en de kar op zijn plek. Ik wil alleen maar naar huis. Pepijn helpt me mijn gordel vast te maken en met één hand stuur ik voorzichtig.Eenmaal thuis bekijk ik de schouder die al twee operaties heeft meegemaakt eens goed in de spiegel. Er zit een harde bult bovenop die er eerst niet zat. Aan de ene kant opgelucht dat het niet weer het schoudergewricht zelf is, bel ik de huisarts met de vraag of ik er iets mee moet, of dat het gewoon een kwestie van tijd is. Hij stelt voor dat ik even langs kom en omdat ik deze dag toevallig ook kinderdagverblijf ben en niet weet hoe het allemaal gaat lopen, neem ik de hele bubs mee. We stapelen zes jongens achter in de auto en lieve oma wil wel chauffeuren.Als de huisarts mijn schouder bekijkt roept hij direct: "Dat is je AC-gewricht tussen sleutelbeen en schouderblad." Als ik pech heb, houd ik een bult en als ik geluk heb, zie je er straks niets meer van. Met mijn arm in een mitella kunnen we weer naar huis.Wijnand moet een beetje brommen. "Je had zeker weer haast", vult hij de situatie in. Het klopt. Ik heb altijd haast en meestal gaat dat goed. "Nou, dat heeft de natuur toch mooi geregeld" lacht mijn Gooische vriendin die op de koffie komt. "Nu word je verplicht eens rustig aan te doen". Van je vrienden moet je het hebben, en trouwens, ik kan niet eens slapen door de pijn.Als ik twee dagen later met enorme hoofdpijn van de frustratie dat ik niet eens een kaas kan keren 's ochtends uit bed stap, besluit ik me over te geven. Het is niet anders, ik zal geduld moeten hebben. En nooit meer vechten met de straat, want dat win je niet.