‘Stoppen met je bedrijf is afscheid nemen en dat doet pijn’

‘Vroeger had je langs deze weg om de honderd meter een boerenbedrijf staan’, vertelt hij met zijn armen uitslaand naar beide kanten. ‘En nu zijn wij er nog en twee buren …’ Hij kijkt peinzend het land in en komt tot de conclusie dat wat hem betreft de voortgang in de tijd niet alleen maar goede dingen heeft meegebracht.

En nu zijn zij aan de beurt om ermee te stoppen. Er zijn geen opvolgers beschikbaar. Ze hebben zelf de keuze gemaakt. De buurman heeft het land en het vee gekocht. ‘Ik ben de vijfde generatie die hier geboerd heeft’, zegt hij met tranen in zijn ogen. Hij verontschuldigt zich voor zijn emotie. Hij en zijn vrouw vinden het moeilijk om hier doorheen te gaan. Voelen soms onbegrip uit de omgeving en nauwelijks een luisterend oor. Ze willen na het stoppen graag verder en willen weten hoe ze dat kunnen doen. Maar ja, die emoties hè, wat moet je ermee? Nooit geleerd om ze te uiten, laat staan hoe ermee om te gaan. Maar ze zitten er wel, en ze komen er vandaag weer een beetje uit. En dat is meer dan goed.