’Schoolfeest: boeren kunnen alles regelen’

In het seizoen waar wij ons van barbecue naar barbecue spoeden, is in onze buurtschap de tijd van het schoolfeest ook weer aangebroken.Misschien denkt u dat dat voor de kinderen is, maar er zijn ook ouders, opa’s en oma’s, de feestcommissie van de school en de leerkrachten (te herkennen aan hun hoge werkdruk en lage salarissen). Een belangrijke rol is weggelegd voor onze buurt. Het schoolgebied is ingedeeld in acht schoolfeestbuurten en dit jaar waren wij aan de beurt. Deze schoolfeestbuurt tekent voor de organisatie. Boeren – ze zijn er gelukkig nog – spelen daarbij een belangrijke rol. Om te beginnen moet er een weiland beschikbaar worden gesteld. “Kan wel bij ons”, zei boer Doornink bij de eerste vergadering. Iemand vroeg ‘wie heeft er een pen?’. “Ik”, zei ik. ‘Dan ben jij voorzitter.’ Commissies voor alle onderdelenVervolgens moet er van alles worden geregeld: tenten, stoelen, catering, decoratie en inrichting van het terrein, spelletjes voor de kinderen, koelwagens, een wc-wagen, geluidsinstallatie, een zandbak voor de kleintjes, enzovoorts. Voor alle onderdelen worden commissies ingesteld, maar er wordt niet al te veel vergaderd. We hebben tenslotte de ervaring van acht jaar geleden. Ook bij de uitvoering zijn onze boeren onmisbaar; zij hebben alles. Water, krachtstroom, even een gat graven, palen inboren, speelzand halen, fietsenstallinkje bouwen, de welkomstboog ophalen, dennenboompjes, een melkbus voor de ranja, strobalen en oude landbouwspullen voor de aankleding; alles kan, alles wordt geregeld. ‘De gemeente dreigde de boel af te gelasten’Probeer zoiets maar eens met alleen ambtenaren te organiseren. Even dreigde de gemeente nog roet in het eten te gooien: een overijverige boa vond dat de toiletwagen niet mocht uitlopen op een gat in de grond. Zij bleef zodanig doordrammen, dat zelfs boer Doornink boos wegliep. Wij zagen het probleem niet. Enkele tientallen kinderplasjes en wat spoelwater, wat is daar nou zo erg aan? Alsof er geen andere problemen zijn. De gemeente dreigde de boel af te gelasten, dus kwam er een oplossing. Onder de wagen werd een grote container ingegraven. Boa tevreden, denk ik, want we hebben er niets meer van gehoord. Zij is ’s middags ook niet meer geweest. Gelukkig maar, want wat hadden we anders met die volle container moeten doen? Het was een prachtig feest.