Schoenmakers

Verbazingwekkend dat ondernemers productie baseren op goedkope arbeid.Toen ik vorig jaar met de baas van Boerderij afsprak Verrekijkers te gaan schrijven, kreeg ik een goedbedoelde waarschuwing mee. Ik moest niet te veel mopperen, een beetje positief graag. Ik ben nu een paar maanden onderweg, ik was tot nu toe best positief, dus in Verrekijker 25 moet het een keer kunnen.
Vorige week was in het nieuws dat er een schrijnend gebrek aan schoenmakers dreigt. Het beroep heeft een suffig imago, geen jongere wil het meer doen. Toen ik dat hoorde bedacht ik twee dingen: 1) ze moeten schoenmakers beter betalen, en 2) als schoenreparatie dan te duur wordt, moet je het in het buitenland laten doen.
U koopt vast net als ik altijd schoenen die het repareren niet waard zijn, en dus bent u het vast wel met me eens. Dat wordt misschien anders bij de vergelijking tussen schoenmakers en aardbeienplukkers of aspergestekers. Ook dat wil bijna niemand worden. Er is, zoals elk jaar, ook nu weer gedoe over gebrek aan mensen die willen plukken of steken. Dit keer geeft minister Kamp geen werkvergunningen af voor plukkers en stekers uit Roemenië en Bulgarije. Zoals altijd wordt ook nu verwezen naar Nederlandse werklozen die niet kunnen of willen. En zoals altijd worden ook nu weer mazen in de wet gevonden. Dit keer gaat het om een Hongarije-route.
Ik verbaas me elk jaar weer over dit onderwerp. Over rare beslissingen van ministers, over de routes, over de oplossing die elk jaar nog nét op tijd gevonden wordt. En ook over een puur rechts kabinet dat niet in staat blijkt werklozen te mobiliseren. En vooral verbaas ik me over ondernemers die zulke risico’s willen lopen. Ondernemers die goedkoop producten telen, terwijl ze weten dat er geen arbeid voor beschikbaar is. Hier gelden dezelfde oplossingen als voor schoenmakers: beter betalen, of in het buitenland telen. Voor mij geen probleem, ik verbouw mijn eigen aardbeien en asperges.
Volgende week ben ik weer positief.