‘Realisme nodig in de Oostvaardersplassen’

De discussie rond de Oostvaardersplassen staat bol van selectieve verontwaardiging en sentiment.Eerst de dierenpartij. Zij ziet achter de voeractie de hand van haar aartsvijand; de jagerslobby. Die zou de dieren alleen maar in leven willen houden om ze straks ‘af te kunnen knallen’, en houdt stug vol dat de grote grazers beter af zijn zonder eten. Ze gaan eraan voorbij dat er nu al stevig ‘geknald’ wordt. 95% van de sterfte onder herten, paarden en heckrunderen gebeurt door (selectief) afschot. In februari was er een piek: 993 dieren afgeschoten waarvan ruim 800 herten. Vorm van veehouderij?Deze dieren gaan dus niet dood door honger, maar door de mens, net als in de veehouderij. Is het dan een vorm van veehouderij wat Staatsbosbeheer doet, zoals boeren geneigd zijn te zeggen? Nee, dat is een karikatuur, al klopt het dat ‘pure natuur’ zonder menselijke invloed hier onmogelijk is. Beheer met het geweerZo komen we bij Staatsbosbeheer. De werkelijkheid blijkt minder puur dan het gelikte plaatje uit de film De Nieuwe Wildernis. De praktijk is dat er beheer is met het geweer. Dan de burgers en boeren die de dieren komen voeren als het een weekje vriest. Alsof die honger door de kou komt. De verontwaardiging is oprecht, maar stoelt op kortetermijn-sentiment – zo heftig dat er zelfs met geweld is gedreigd. Waarop de provincie meteen bakzeil haalde.Kortom, tijd voor een beetje meer realisme. Bij iedereen.