Paardenvlees en boeven

Paardenvlees is lekker en gezond. Het maakt de kloof tussen landbouw en maatschappij wel opnieuw groter.U weet inmiddels dat paardenvlees gezond is. Paardenrookvlees was vroeger het enige vleesbroodbeleg dat mijn vader in huis tolereerde. Hij liep ooit paratyfus op door het eten van bedorven vlees. Die ziekte had hem bijna zijn bedrijf gekost, en daarom meed hij vleesrisico’s.
De opwinding over de vermenging van vlees van paard en rund is op zichzelf heel terecht. Toch schiet men daarin wel een beetje door, want veel burgers denken nu dat paardenvlees vies of giftig is. En dat terwijl de betere steakhouses jarenlang alleen paardenbiefstuk serveerden.
Het paardenvleesschandaal is een geschenk voor iedereen die zich met voedselveiligheid bezighoudt, juíst omdat het paardenvlees betreft. De volksgezondheid wordt niet bedreigd en toch kunnen alle nationale en Europese controlesystemen getest worden. Eén van de uitkomsten is al dat ook vlees eindeloos versleept en vermengd wordt. Ze maken mij niet wijs dat koeling en hygiëne in alle slachthuizen en alle koelauto’s in alle landen waar vlees vandaan komt altijd helemaal oké zijn. Bedrijven die straks in staat zijn harde garanties over soort en herkomst en kwaliteit te geven kunnen geld verdienen. Ketenverkorting gaat extra inkomsten opleveren. Want wie garandeert de herkomst en de kwaliteit van gehakt dat is samengesteld uit zes verschillende partijen vlees uit zes verschillende landen?
De opwinding vergroot opnieuw de kloof tussen de landbouw en de rest van de maatschappij. En ook al is het vleesschandaal veroorzaakt door slechts een paar vleesboeven, het straalt naar de hele sector uit.
Vorige week ontmoette ik twee andere boeven, die ook weinig van land- en tuinbouw bleken te weten. Het was op een station waar ik moest wachten op mijn trein. Naast mij op het bankje zaten twee oudere jongeren, Koos Koets I en Koos Koets II. Ze wisselden ervaringen uit over hun net afgelopen verblijf in de gevangenis. Het was niet hun eerste keer achter de tralies. Ze hadden daar allebei gewerkt, tegen volgens hen onrealistisch lage vergoedingen. Koos II legde aan Koos I uit dat hij slangetjes op grote apparaten had moeten monteren. Hij had geen idee waar die voor dienden. Koos I was duidelijk meer ervaren, en zei dat het waarschijnlijk druppelsystemen voor tuinbouwkassen betrof. Koos II keek wat glazig. “Je weet wel”, zei Koos I, “van die systemen waarmee ze tomaten water geven. Eigenlijk net zo als je ze in een hennepkwekerij gebruikt.” Daar had Koos II duidelijk wel kennis van, en hij vroeg zich hardop af of dergelijke apparaten gewoon vrij te koop zijn. Ik heb maar geen uitleg gegeven; mijn trein kwam binnen. Ik heb ze ook maar niet gevraagd naar de maaltijden in de gevangenis. Misschien ook wel paardenvlees.