Open grenzen

Voor Bulgaren en Roemen gaat volgend jaar de grens open. Moeten we door deze werkmigranten in de toekomst leren leven met 10 procent werkzoekenden?Nu we met de Polen ervaring hebben opgedaan en tot de conclusie zijn gekomen dat deze werklustige mensen in Nederland bij iedere werkgever met open armen worden ontvangen, krijgen de politiek en de vakbeweging pijn in de buik van het vooruitzicht van open grenzen voor Bulgaren en Roemenen. Als de schatting van het aantal werkmigranten klopt, is dat aantal net zo hoog of zelfs hoger dan het aantal Nederlandse werklozen en werkzoekende schoolverlaters samen. Deze onwenselijke omstandigheden had de regering toch moeten voorzien, toen deze arme landen werden toegelaten tot de Europese Unie. Nee, Den Haag zag alleen handel en ongekende winst voor handelaren. Maar hoe moet je verdienen aan arme mensen? Dat kan alleen door ze eerst koopkracht te verschaffen en dat is goed gelukt via Europees ontwikkelingsgeld en arbeidsmigratie.Gedogen
In het overgeorganiseerde Nederland blijkt meer dan de helft van de migranten niet geregistreerd te zijn en dus ‘illegaal’ rond te lopen. Ze mogen hier werken met hun Poolse paspoort en hun belofte ‘thuis’ belasting en premies af te dragen. Nederland blijft echter zitten met een gat in de premieontvangsten en de loonbelastingbegroting valt lager uit. Toch gedogen we dit voor ons onwenselijke gedrag. Iedere toerist die langer dan enkele weken hier rondloopt moet zich laten registreren, maar voor arbeidsmigranten is dat niet nodig. Erger, Nederlandse ‘dure’ werklozen komen niet aan de bak.Arbeidsethos
Dit is niet het gevolg van werk afpikken, zoals veel politici roepen, het is te wijten aan de arbeidsethos van de Polen. Zij komen om te werken en doen dit voor ons minimumloon en dan ook nog met een hogere productie dan Nederlanders leveren. Hoe vies of schoon het werk ook is, de migrant pakt het aan om na afloop van de toegestane tijd met een hoop geld en een auto vol goederen huiswaarts te keren met de belofte aan de baas na de verplichte rustperiode zich weer te melden, zodat zijn opvolger naar huis kan. Nu komen daar de Roemenen en Bulgaren bij.Nieuwe armoede
Ik kan maar een conclusie trekken: de uitbreiding van de Europese Unie heeft naast vrede (tot nu toe) de handelsbalans positief beïnvloed ten koste van miljarden aan sociale uitkeringen uit de staatskas, omdat onze cao-beschermde werknemers de achterpoort uit moeten, zodat de hardwerkende, niet zeurende migrant via de voordeur met open armen kan worden ontvangen. Levert deze nieuwe armoede in de rijke landen inderdaad de basis voor blijvende vrede of is het de voedingsbodem voor nieuwe acties of zelfs een revolutie waarbij de unie op het spel wordt gezet?Breuk
Als we de geschiedenis bekijken, kan een breuk niet uitblijven. De snelst groeiende Nederlandse politieke partij wil zo snel mogelijk uit de EU stappen, omdat het geld en banen kost. Zij weet echter net zo min als ieder ander wat de gevolgen zijn van een EU in ontbinding. Werklozen kun je niet kwalijk nemen dat ze hun situatie zien verslechteren en dus hun hoop vestigen op de man en de partij die hen vertelt dat hij de werk stelende en uitkeringstrekkende buitenlanders eruit zal smijten om zo de werkplek en de sociale uitkeringen weer veilig te stellen voor ‘eigen volk’ om de Nederlandse werknemer weer toekomstperspectief te geven.Impasse doorbreken
Niemand kan zeggen of de PVV en SP gelijk hebben of dat de huidige situatie beter is. Als onze werkloosheid niet daalt maar stijgt en uitkeringen onder druk komen te staan, is er kans op een ultralinks en ultrarechts dictaat in Den Haag. SP en PVV zijn het op dit punt eens en zullen dit als speerpunt gebruiken als de regeringspartijen er niet in slagen de huidige impasse te doorbreken.Worden de plannen die de regering op de derde dinsdag van september bekendmaakt niet gedragen door een meerderheid in beide Kamers, dan zijn nieuwe verkiezingen onvermijdelijk, met het risico van extreem kiesgedrag van de burger, die genoeg heeft van het polderen en oplossingen wil voor zijn financiële en sociale problemen.Gelijk speelveld?
De afgelopen decennia zijn in Brussel onnoemelijk veel bijzaken geregeld, maar niet de sociale en economische speerpunten als minimumlonen, sociale uitkeringen en arbeidswetgeving. Van een gelijk speelveld kan zo nooit sprake zijn.