Nederland exportland

De agrarische sector exporteert veel producten, naar Europese landen, maar ook daarbuiten. De tuinbouw neemt het leeuwendeel voor zijn rekening, de zuivel blaast een stevig deuntje mee.De export van levend vee, opfokvaarzen, dat zijn er jaarlijks dertig- tot vijftigduizend, neemt een bescheiden positie in, maar de impact van deze export is veel groter dan de financiële omvang.

Nederland staat internationaal bekend als veehouderij- en zuivelland. De kennis wordt gewaardeerd, omdat we van alle schakels in de keten de producten kunnen leveren en de kennis bezitten. Als het gaat over stalinrichting, voeding, fokkerij, enzovoort. Zo hebben we ook alles in huis over zuivelprocessen en zuiveltechnologie.

Wanneer we dan in aanmerking komen voor interessante orders, dan blijkt tegenwoordig meermalen dat de gezondheidsstatus van ons vee matig afsteekt bij die van de ons omringende landen als België, Duitsland, Frankrijk en Denemarken. Zeker als we het over de ziekte IBR hebben, dan zijn veel landen met de aanpak verder dan Nederland.

Ons vee beschikt over veel kwaliteiten, onze koeien worden het oudst ter wereld en ze zijn ook nog het productiefst. Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland worden wel eens bejubeld om hun diergeneeskundige aanpak, maar intussen gaan hun koeien maar 2,4 lactaties mee en die van Nederland 3.4. Amerika zit trouwens onder de twee, maar dat terzijde.

Willen we onze veehouderij- en zuivelconcepten goed kunnen verkopen, dan zullen we de IBR in Nederland moeten uitroeien. De zuivel is bezig met de aanpak van para en salmonella, een goede zaak. Niet alleen ter wille van de export is aanpak van IBR wenselijk. Bekijk het maar zo, je kunt 10.000 kilo per koe melken, zowel met een celgetal van 100.000 als met 250.000.

Bij de eerst genoemde boer je met meer plezier en met minder antibiotica. Zo is het ook met IBR: je kunt er mee boeren, maar er zonder is beter voor boer, dier en export.