‘Met de laarzen vast in de modder’

Vanwege het overlijden van mijn moeder lagen onze prioriteiten even ergens anders. Dit treurige gebeuren had nogal impact en zorgde voor een bepaalde onrust op ons bedrijf. Alleen de hoogst noodzakelijke taken voerden we uit. We draaiden op de automatische piloot. Na die onrustige week werd het toch écht tijd om de laatste zestien kalveren, die nog buiten liepen, naar binnen te halen. Inmiddels was het al flink drassig in de wei. Op veel plekken zakte je flink weg in de drek. “Hebben we waterbuffels, ofzo?”, grapten Luc en ik.

Finn de hond mocht niet mee. Hij moest bij opa Frans op het erf blijven. Lang bleef hij daar niet. Toen Luc en ik de kalveren riepen, kwam Finn er uiteraard direct hard en blij aanrennen. Ook de eerste nieuwsgierige tien pinken kwamen aangewandeld. Het groepje liep keurig achter ons aan richting de ligboxenstal. “We hebben ze nog niet allemaal, we missen er nog zes”, zei ik tegen opa Frans. “Waarom loop je dan ook zonder draad?”, was zijn duidelijke antwoord. Gelukkig kwamen er nog twee, die vast en zeker op zoek waren naar hun vriendinnetjes, uit zichzelf het hoekje omgewandeld. Maar er misten er nog vier.