Mensen en meningen over ons (7)

Veehandelaren hebben de benen onder vele boerentafels. Ze zijn altijd poeslief. Dacht ik. Totdat ik het volgende opving, dat niet voor mijn oren was bestemd."Je zou eens moeten weten hoeveel gedaanten ik heb. Bij elke boer ben ik een ander. Ze willen graag bevestigd worden in hun eigen mening. En dat doe ik. Ik weet precies wat ze willen horen. De grote, ondernemende boer heeft een ander verhaal nodig dan de kleine boer, die bezig is de slag te verliezen.

Bij de grote boer praat ik breed over de voordelen van de lage kostprijs, de prijzen van grond en hetgeen te koop is. Daar zijn ze enorm nieuwsgierig naar, want groot wil steeds groter groeien. Ze zijn ook erg benieuwd naar de prijzen. Die weet ik vaak te melden, daar heb ik zo mijn kanalen voor.

Met de kleine boer, die alle zekerheden om zich heen ziet verdwijnen, klaag ik mee. Vooral ambtenaren zijn een dankbaar onderwerp. Evenals de landbouworganisaties, die het nooit goed doen. Ook de politiek is een dankbaar onderwerp. Ze vermorzelen het kleine bedrijf, vindt de kleine boer en dus vind ik het ook.

Dan de prijzen, die ik voor het vee moet betalen. De één vertrouwt me, geeft het vee mee en vindt het prima dat ik er redelijk aan verdien. De ander denkt zelf te kunnen handelen en gunt mij niets. Meestal een gemakkelijke prooi. Ik bied eerst veel te weinig, ga dan overstag en zeg later dat ik fors aan het dier heb verloren. Moet je de boer zien glunderen. Terwijl ik weet dat ik behoorlijk meer aan de handel heb verdiend dan bij de boer die mij in vertrouwen zijn vee meegaf.

Prachtig vak, veehandelaar. Je geeft iedereen gelijk, hebt nooit ruzie en bent nog één van de weinigen, die aan de keukentafel komt. En je verdient er een goede boterham mee."