Marianne’s dolksteek: dood door schuld

Je zult maar geitenhouder zijn. Je bedrijf is besmet met Q-koorts. En dan zegt Marianne Thieme over de slachtoffers van de Q-koorts: dood door schuld. Dat tikt aan.Vorige week plaatste Marianne deze dolksteek in de rug. Zowel voor de televisie als in de Tweede Kamer gebruikte ze de term. Het was zelfs de overige Kamerleden te erg. Ze vroegen haar de uitdrukking terug te nemen.

Marianne weigerde. Ze vond het optreden van de overheid laakbaar. Vandaar haar krachtige taal. Ze nam geen woord terug. Het was dus bewust. Geen 'slip of the tongue'.

Zou het nu nooit eens in het mooie hoofdje van mevrouw Thieme opkomen dat ze met haar woorden de geitenhouders in het hart treft? Hun gezinnen gaan zwaar gebukt onder de Q-koortsepidemie. Ze worden op straat nagekeken en gemeden. Ze zouden de besmetting eens kunnen verspreiden. Ze zijn op het ogenblik paria's in de maatschappij. Vooral nu ze door het openbaar maken van de besmette bedrijven publiekelijk aan de schandpaal worden genageld.

En dan wrijft mevrouw Thieme met haar vernietigende opmerking "Dood door Schuld" nog zout in de wonden ook. Geitenhouders trekken zich die opmerking persoonlijk aan. Tenslotte is de besmetting afkomstig van hun bedrijven. Het zijn ook mensen.

Daar heeft mevrouw Thieme kennelijk geen boodschap aan. Ze heeft maar één doel voor ogen en dat is stoppen met het houden van dieren voor commerciële doeleinden. Daarvoor gebruikt ze alle middelen. Dat ze dat in dit geval doet over de rug van goedwillende geitenhouders deert haar kennelijk niet.

Wat een armoede in haar hart.