Lentekindje

Het wonder van nieuw leven, het mysterie van de dood, de geheimen van de natuur… We zijn als mensen wel heel druk in de weer met onze computers en in onze laboratoria en op de maan en diep onder de grond, maar naast alles wat we wèl weten, zijn er nog veel meer dingen die we niet weten.Dingen die we niet kennen en dingen die we niet kunnen. Dat besef zou de mens wel wat bescheidener mogen maken, denk ik soms. Dit soort gedachten komen vooral bij me op als ik te maken heb met leven en dood. De afgelopen dagen waren intensief: twee begrafenissen en de geboorte van onze kleindochter Edie. Zo’n mooi klein pasgeboren kindje maakt me stil en ontroerd. Die donkere oogjes die dwars door je heen kijken….Geboren in de lente. Een gekke lente, waarin de zon geen zin heeft en zelfs de ijsheiligen verdwaald zijn. Het weerbericht voorspelt nachtvorst. Op het erf staan de jonge koolplantjes te bibberen in de hun bakken. Moeten we ze opstapelen en maar binnen zetten vannacht? Eigenlijk moeten ze de komende dagen geplant worden op het land. Wat is wijs? We hebben weersvoorspellingen, teeltbegeleiders en allerlei machines en technieken, maar uiteindelijk bepaalt de natuur.In de begintijd van de landbouw, heel lang geleden dus, werden de natuurkrachten, zon en regen, toegeschreven aan godinnen. Zo werden oogstsymbolen gevlochten van stro om de Godin van het koren, Ceres, gunstig te stemmen. Gedacht werd dat de Godin op de akker woonde. Bij het oogsten van het graan trok zij zich terug tot in de laatste schoof. Van het stro van die laatste schoof werd dan een vlecht gemaakt, zodat de Godin als het ware gevangen was. De boerin zorgde dat ze goed de winter doorkwam en in het voorjaar werd de vlecht weer teruggebracht naar de akker, zodat de Godin weer zou kunnen zorgen voor een goede oogst.Ik merk dat de belangstelling voor het maken van die oogstsymbolen weer opbloeit. We geloven niet meer in Ceres, maar misschien heeft het toch te maken met wonderen, mysteries en geheimen….