‘Kunstenaar op het erf’

Kunst verbroedert en opent nieuwe wegen. Het kan helpen een brug te slaan tussen boer en burger.Op ons bedrijf is een Amsterdamse kunstenaar, Ronald van der Meijs, in het kader van een kunstfietsroute, een kunstwerk aan het maken. Wanneer je als boer toestemming geeft om een kunstwerk op je bedrijf te laten opzetten, ben je in beginsel een beetje argwanend. Wat moet je ervan verwachten? De desbetreffende kunstenaar komt met een oude jeep met tent en heel veel fietsbellen op ons bedrijf. Al snel zien we hem rondlopen, observeren en gesprekken voeren. Hij zoekt een leuke plek op en slaat een paar fietsbellen op een draadstang in de grond. Hij krijgt al snel de naam ‘de fietsbelman’. Where do we meet?Drie dagen is hij met zijn kunstwerk bezig.Tik, tik, tik en weer een draadstang met fietsbel in de grond. De fietsbelman maakt een kunstwerk dat de symbiose tussen onbeheersbare en trage natuurlijke processen en onze technocratische samenleving verbeeldt. Het ziet er leuk uit, maar wat een monnikenwerk. Is het zijn hobby of zijn baan? Wat heb je eraan?, vragen onze medewerkers zich af. De fietsbelman komt bij ons in de kantine zitten en legt dan uit dat zijn project een subtitel is van zijn Sound Architecture-project ‘Where do we meet?’. Hoge en lage draadstangen, en ronde vormen met paadjes in zijn kunstwerk symboliseren de weg van de varkenshouderij met daarbij ook alle problemen. Ergens komen boeren en burgers bij elkaar. Hij weet het onder de koffie beeldend uit te leggen. “Als iemand een auto koopt, wil niemand weten hoe deze gemaakt is, maar als iemand vlees koopt dan wil iedereen er iets over weten en heeft er een mening over”. Ronald van der Meijs. - Foto: Ronald HissinkBoer en burgers bij elkaarDezelfde dag ontvangen we de eerste nieuwsbrief van ‘Salland boert en eet bewust’. Je zou kunnen zeggen: “Het is een kunst om boeren en burgers bij elkaar te laten komen”. Ook wij doen hier graag aan mee. Het komt mooi bij elkaar, maar ontstaat er ook meer respect voor boeren? Ik weet het niet. Er zijn al veel initiatieven en het is juist de kunst om de mensen in de steden te bereiken. Daar vind je de massa en hier is ook de meeste onbekendheid met ons als voedselproducenten. Daarom is het misschien goed om onze fietsbelman te omarmen. Kunst verbroedert en opent nieuwe wegen. De media interviewt de kunstenaar en hij gaat weer terug naar Amsterdam en binnenkort komen er een paar duizend fietsers naar zijn kunstwerk kijken. Ik denk bij mezelf: ‘wat hebben wij er aan?’ Vleesverkoop en misschien een stukje respect opgebouwd bij een Amsterdamse kunstenaar die de varkenshouderij in Amsterdam kan gaan promoten. Dan concludeer ik dat ik eigenlijk heel blij met deze fietsbelman ben. De argwaan is weg en nieuwe kansen doen zich voor. We hebben elkaars vertrouwen gevonden en hij laat een half jaar langer zijn kunstwerk op ons bedrijf staan. Ronald is nu onze kunstenaar, ‘de fietsbelman’.