Islamitisch slachtfeest met wodka

Slachtfeest op zijn Kirgizisch: ik mag ze wel, deze wodka-moslims!Afgelopen donderdag was de dag voor Eid al-Adha, oftewel het slachtfeest. Een Kirgizische medewerker maakte een grap over de economische crisis en of de ‘wereldbank’ niet voor een schaap voor hem en zijn collega’s kon zorgen. Nou weten we al precies dat als er over de wereldbank zonder hoofdletter wordt gesproken het eigenlijk gaat over mijn eigen portemonnee. Als sympathisant met de Islam (ik geloof dat elk geloof zijn engerds heeft, die het voor de grotere groep verstiert, of dat nou Taliban in Waziristan, settlers op de West Bank of Hindoe-fanaten in Amritsar zijn, om maar een paar voorbeelden te noemen) heb ik een rammetje gedoneerd, want… wie het breed heeft laat het breed hangen. En zo heb ik mijn plicht gedaan om op die dag vlees aan de armen te geven.Vrijzinnige versie van de islamIk werd uitgenodigd voor de lunch de volgende dag, en het door mij geschonken beest was al gedemonteerd en pruttelde vrolijk in een grote kookpot. Het koppie werd in de kolen schoongebrand van haar en verdween toen ook in de pot. Iedereen werd binnen uitgenodigd rond de tafel met salades, limonade, gebruikelijke fruit en… wodka. Want… er moet natuurlijk wel getoast worden op de Eid! Dus mij werd de eer gegeven de eerste toespraak te mogen geven. Ik heb hun wodka-versie van de islam de hemel in geprezen, met zijn interpretatie van ‘kijk naar jezelf!’ , die niet zo makkelijk oordeelt over anderen en zeker niet véroordeelt . Volgens mij is dat een basisgedachte, die in alle grote boeken van de verschillende religies duidelijk naar voren komt. Maar er is in elk geloof altijd wel een oudtestamentisch tegenwicht te vinden voor een liberale opvatting.Stevige prak met aardappelen en schaapsvlees… én wodkaNa de eerste toast begon het bacchanaal: eerst een stevige prak van gekookte aardappelen met stukken schaap, natuurlijk gekookt met hompen vet erbij, zodat je verdraaid snel moet eten zodat het vet niet op je lippen stolt. De tweede gang was een mooi arrangement van lever, met wat ik eerst dacht vis er tussen. Maar dat bleken lekkere plakjes schapen-vetstaart te zijn. Als pennywafels gleed deze lekkernij naar binnen. Natuurlijk wordt dat afgedekt, gedesinfecteerd en gesmeerd met wodka, alhoewel met al dat vet het toch al vrij makkelijk wegglijdt.Ogen en oren van schapenkop etenToen even een luchtje scheppen, want het ‘pièce de résistance’ zou hierna komen. Toen ik weer goed en wel achter de afgeladen tafel zat, kwam de gastheer met een grote grijns met mijn bord met forse stukken schaap en die schoongebrande en gewassen schedel. Als eregast werd mij uitgelegd hoe het koppie van zijn vel te ontdoen, de oren en ogen te demonteren en allemaal in kleine stukjes te snijden en vervolgens van alles een stukje te nemen, net als alle anderen aan de tafel. Een gekookt oog is zo ongeveer ontploft en ziet er van binnen zwart gestreept uit. In ieder geval zal ik alle mensen die met mij die ogen verorberd hebben, weer terugzien. Dat oren eten is dan ook duidelijk: we zouden van elkaar horen en die huid zou ons beschermen tegen kwaad van buiten. Het deed me denken aan vlees eten bij de Masai, lang geleden in mijn studenten-praktijktijd. Ook daar was elk onderdeel van het dier voorbestemd om door een bepaalde categorie mensen te worden gegeten. Vrouwen mogen het vlees dat mannen eten niet zien, dus er wordt geslacht ver van de vrouwen: drie keer raden welke delen voor de vrouwen zijn. Juist, de staart, de pens en met een beetje geluk de nek.Liever vlees van karkas dan uit een cellofaanbakjeOp zo’n moment krijg ik toch een beetje begrip voor mensen die weer wat meer bewust met hun voedsel willen omgaan en die willen weten wat ze eten. Want zeg nou zelf: wat in de supermarkt ligt, is toch wel erg ver verwijderd van hoe het er levend uitzag. Ik zie toch liever iemand met een mes mijn stukje vlees uit een karkasdeel snijden dan zelf tussen al dat plastic te moeten grabbelen. Vlees eten heeft op deze manier bij ons een hoop van de mythe en zijn charme verloren. Was het probleem bij ons al dat wachten bij de slager, omdat die voor iedereen het gewenste moest klaarmaken? En dan heb ik het nog niet eens over dat stukje leverworst, dat je cadeau kreeg. Want dat komt zeker nooit meer terug!Foto's: Anton van Engelen