Is duurder per definitie beter? (1)

‘Voor minder krijgen we geen goede’ is een veelgehoord excuus bij het aantrekken van bestuurders met een topsalaris. Maar is dat wel waar?Het kabinet Balkenende heeft destijds in al zijn wijsheid besloten in Nederland het maximaal mogelijke salaris voor overheids- en semi-overheidspersoneel onder het bruto salaris van de minister-president te houden. Een nobel streven, maar hoe breng je dit in praktijk in een land waar alles in geleidelijkheid moet gebeuren? Waar geen dwang is, geen ingrijpen in cao’s en geen openbreken van contracten?
Het land kon leven met het kabinetsbesluit, maar toen kwamen de gigantische salarissen en nog exorbitantere bonussen van de heren bankdirecteuren in de openbaarheid. Hier zou ook geen mens bezwaar tegen hebben gemaakt als deze salarissen echt verdiend waren met beleid dat hout snijdt op de langere termijn. Helaas moest de wereldburger concluderen dat al deze super-inkomens betaald waren aan mensen die het hele geldsysteem in de soep hadden laten lopen. De meesten van hen waren zo slim om net voor hun prachtplan in rook opging naar elders te vertrekken. Hebben ze geweten dat hun beleid niet ‘duurzaam’ zou zijn?Voor minder geen goede
Met dit alles kan ik nog leven, ja, moet ik leven. Waar ik niet mee kan leven is de smoes dat we met elkaar zoveel moeten betalen ‘omdat we anders geen goede bestuurder krijgen’. Een goede bestuurder is duur en een betere moet in één jaar multimiljonair worden zonder ook maar één dubbeltje risico te lopen, evenals zijn duurzaamheidsgehalte. Net zo consistent als onze laatste kabinetten. Helaas lees ik dat onze minister-president voor SNS weer een man aanneemt voor drie keer zijn eigen salaris. Zijn excuus: voor minder krijgen we geen goede.Gokken met geld van anderen
Terugkijkend op de laatste vijftien jaar is er maar één conclusie te trekken. Al die hartstikke dure bestuurders waren heel goed in het afbreken van de bedrijven waar ze werkten. Ze waren nog beter in het spekken van hun eigen bankrekening. Ook noemden ze zichzelf ondernemer, om aan te geven dat ze onnoemelijk goed waren in het nemen van berekend risico. Ze vergaten echter dat een échteondernemer het risico loopt zijn eigen geld te verliezen en daarvoor een vergoeding mag cashen. Zij wilden een bonus cashen omdat zij met geld van anderen gokten.De banken hebben de risico’s niet duidelijk in beeld gehad en dus bewust risico’s genomen in de wetenschap dat als het goed ging zij ‘gevierd’ zouden worden en als het mis ging ‘de belastingbetaler wel zou bloeden’. Hun bank mocht en kon niet bankroet gaan, dat zou te veel kosten aan goodwill binnen de financiële wereld. Dit gegeven hebben de heren als vrijkaart gezien.Mismanagement
Ook goede bestuurders hebben wel eens een off day en laat nu net die dag de zaak omwille van de bonus fout lopen. Dat geeft niet, de domme burger-belastingbetaler-kiezer betaalt de rekening wel. En passant moet de bestuurder nog wel even de bonus incasseren, want dat was afgesproken in het arbeidscontract, waarin niets staat over mismanagement. Mismanagement is een woord dat in het woordenboek van deze dames en heren niet voorkomt. Gezien de hoogte van hun salariëring zijn ze praktisch onfeilbaar.Boerenbank functioneert goedDe enige bank die nog goed functioneert is de boerencoöperatie, die helaas voor de directeur niet het hoogste betalings- en bonusregime hanteert. Doet dit mijn start van ‘duurste directeuren zijn de beste’ wankelen? Als het waar is dat de bestbetaalde mensen ook de beste bestuurders zijn, dan was de boerenbank het zieligste jongetje van de klas geweest. Maar niets is minder waar, want de best bezoldigde directeuren hebben de grootste puinhoop achtergelaten. Deze puinhopen, drie in getal of waren het toch vier, zijn door de staat ‘gratis’ gereanimeerd. Helaas was DSB al te ver verzwakt voor reanimatie.