Honger of democratie

De mensen in Libië laten zich echt niet afslachten door Kadaffi om een beetje meer democratie. Het moet om meer dan dat gaan.Is het honger of wil men democratie? Dat is wat ik me afvraag als ik de televisiebeelden uit Noord-Afrika zie. In Nederland hebben we aanstaande woensdag provinciale staten verkiezingen en dan is, zoals het er nu uitziet, bijna 50 % zelfs te beroerd om te gaan stemmen. Zo weinig belang hechten we aan democratie als mensheid. Maar als mensen honger hebben, en dat is in die landen het geval met hoge voedselprijzen, dan zijn ze niet te houden! Natuurlijk zijn er idealistische journalisten die er dan een democratisch sausje overheen gieten, maar waarom loopt het juist nu uit de hand?Armoe troef en stijgende voedselprijzenIn Noord-Afrika, de zogenoemde Maghreb-landen, is het voor de gemiddelde inwoner bepaald geen vetpot. De mensen besteden een zeer groot deel van hun schamele inkomen aan voedsel, dus dan knijpt het meteen als de voedselprijzen omhoog gaan. Met een lege maag en met lege magen van hun kinderen zijn mensen niet meer te houden. De gevolgen zie je nu.
De Libiërs, Tunesiërs en Egyptenaren zijn jarenlang verwend met lage prijzen dankzij dump van melkpoeder en graan door de EU, VS, Australië, Nieuw-Zeeland en Rusland. Dat was goedkoop en makkelijk, maar de eigen landbouw is daarmee om zeep geholpen. Dat mes snijdt nu aan twee kanten. Ten eerste de afhankelijkheid van voedsel en dus overlevering aan de ‘wereldmarkt’. Ten tweede is er grote werkloosheid omdat er geen lokale landbouwsector meer is.Rust in de EU dankzij landbouwbeleidGelukkig hebben wij sinds de Tweede Wereldoorlog geen honger meer gekend dankzij een goed landbouwbeleid met min of meer stabiele prijzen en hardwerkende boeren die zorgen voor het beste voedsel voor relatief zeer weinig geld. De Nederlander is ondanks alle gezeur zeer verwend en zou dat beter moeten waarderen. Wij als sector zouden ons beter moeten weten te verkopen.Wat als Chinezen honger krijgen?Maar we mogen ons best wel zorgen maken over de wereldwijde voedselsituatie met een sterk groeiende wereldbevolking. Diverse berekeningen laten zien dat we in 2050 grote voedseltekorten zullen hebben als er niets verandert. Het is zaak om te investeren in de internationale landbouw en de productie wereldwijd te verhogen. Dat kan alleen als de prijzen gestabiliseerd worden en investeerders niet te maken krijgen met grote prijsdalingen. Met de huidige melk- en graanprijzen zijn we bijna vergeten dat het anderhalf, twee jaar terug ronduit verliesgevend was. In de varkenshouderij is het nog steeds geen vetpot, terwijl we de varkenshouders nog hard nodig hebben om al die Chinezen te blijven voorzien van voldoende voedsel. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurd als die Chinezen honger krijgen en vragen om ‘democratie’, lees voedsel.