‘Het verschil tussen werkers en ambtenaren’

Pijnlijk, afgelopen week met code rood. Transporteurs, boeren, iedereen doet zijn werk. Behalve de NVWA.Ik zie het voor me. ’s Middags rond 5 uur was code rood gegeven in verband met het verwachte slechte weer met ijzel en dat soort narigheid. De vangploegen voor slachtkuikens staan overal in het land klaar om te beginnen en dat doen ze. Ze trotseren de verwachte narigheid. Transporteurs doen dat ook. Evenals de boer, die zout heeft gestrooid om het voor vangploegen en vrachtwagens gemakkelijker te maken. Het komt niet bij ze op om thuis te blijven. Het werk moet gedaan worden.Waar blijft de NVWA-dierenarts?Dat is ook het gevoel in de slachterij. Alles is klaar voor de ontvangst van de kuikens en de planner kijkt nog eens of alles in orde is. Hij heeft wel zorgen om code rood. Er moet een dierenarts van de NVWA komen. Zonder hem mag er niet geslacht worden. Maar de medewerkers van de slachterij komen, weer of geen weer. Kortom, klaar voor het werk.Dan het overleg op de burelen van de NVWA. Daar geldt niet: moeten we de weg op? Ook niet: kunnen we de weg op? Nee, daar geldt gewoon code rood en dan staat de zorg voor de medewerkers op nummer 1. Die mogen niet de weg op bij code rood. Makkelijk zat.Kuikens terug naar de stallenDus gingen de transporten met kuikens terug naar de stallen. De vangploegen staakten hun werkzaamheden en iedereen had stress: de kuikens het meest, de transporteurs, de vangploegen en de pluimveehouder, met een koppel gestreste kuikens in het hok. In de slachterijen wachten de medewerkers. Alles staat stil als de NVWA dat wil. En de ambtenaren van de NVWA? Die gingen vast lekker koffiedrinken. Ze hebben immers niets te doen, deze dag. Wie weet zitten ze wel thuis. Het is te gevaarlijk de weg op. “Doorgeschoten met code rood”, zegt Johan Oppewal terecht.Zuivelfabrieken draaien, melk wordt verwerkt, het leven gaat door. Behalve bij de ambtenaren van de NVWAHoe is het mogelijk dat alle zuivelfabrieken wel draaien, dat de melk wordt verwerkt en verder het leven overal gewoon doorgaat. Behalve bij de ambtenaren van de NVWA, die de werkers in de kou laat staan. Wat zullen die NVWA‘ers zich onbenullig voelen. “Voelen? Ze zijn gewoon onbenullig. De dierenartsen hadden moet zeggen: we gaan!”, sluit Hanna af.