Het verdriet van de boer (slot)

Wat een ellende met het verdriet van de boer, de afgelopen weken. Daar stoppen we mee. Over en uit.Kijken naar de toekomst. Aanpassen. Want een terugkeer naar het verleden zit er niet meer in. We moeten de moderne maatschappij met al zijn meningen en verworvenheden, waaronder een maximale bemoeienis met de boer, accepteren. En van daaruit ons oriënteren op onze plek in de samenleving.

Dat is een plek met regels, die vastgesteld zijn door lieden met andere dan boerenbelangen. Maar wél democratisch goedgekeurd en dus aanvaard. Een situatie waarbij onze organisaties en coöperaties niet meer door boeren worden bestuurd, maar hoogstens begeleid. Een tijd waarbij wij zelf de maatschappij zullen moeten opzoeken om niet te vereenzamen, zodat ook onze opvolgers niet gezien worden als wereldvreemde jonge mensen, die altijd werken.

We moeten erkennen dat het verleden voorbij is en niet weer terugkomt. Ons richten op de voorlopers en niet op de achterblijvers. Zoals de volgers van professor Van der Ploeg, die nog steeds een agrarische sector najaagt, die al lang verleden tijd is. Hij vertelt zijn boodschap reeds jaren, hij heeft geen gelijk gekregen, maar telt nog steeds vele volgelingen, die ook de kop in het zand steken.

We moeten blije boeren worden, die niet klagen, maar de tijd verstaan. Dan is er wellicht ook weer een Groen Front dat onze belangen wil verdedigen.

Deze column is het slot van een reeks Het verdriet van de boer