Het verdriet van de boer (4)

Onze zoon is gelukkig getrouwd, maar boer in Amerika. Dat is verdrietig, als je één kind hebt. Nog erger is het trouwens als je opvolger geen vrouw kan vinden.Dat komt vaak voor. Kijk maar om je heen. Vele opvolgers zouden zo mee kunnen doen aan Boer zoekt vrouw. Jonge mannen die wat graag het bed zouden delen met een warm lichaam. Nu is de enige vrouw die warmte geeft vaak de moeder.

Ze zal het nooit toegeven, maar zij is vooral de oorzaak van het alleen blijven van haar zoon. Natuurlijk samen met haar man. Ze doen alles met de beste bedoelingen, maar net verkeerd. De zoon is een welkome hulp op de boerderij. Hij wordt vertroeteld.

Mis. Elke boerenzoon moet voordat hij thuis gaat werken eerst een aantal jaren naar het buitenland. Of in ieder geval naar een ander bedrijf. Nog liever een baan buiten het directe boerenbedrijf. Zelfstandig op kamers wonen. Zichzelf leren redden.

Nu blijft hij onder moeders rokken. Alles wordt voor hem gedaan. Hij kan nooit spontaan vrienden of vriendinnen ontvangen. Altijd zitten pa en ma aan tafel.

De keuze wordt dan de dorpskroeg of disco. Tot hij daarvoor te oud wordt. De meeste meisjes zijn dan al voorzien. Werken zelf niet op de boerderij. Hebben een baan. Willen op vakantie en in de weekends vrij zijn om leuke dingen te doen.

De vrijgezelle boer is in het weekend niet vrij voor leuke dingen en heeft geen tijd om weken op vakantie te gaan. Hij ziet bovendien graag dat zijn vrouw, evenals zijn moeder, meehelpt op het bedrijf.

Een wonder dat er vele opvolgers vrijgezel blijven? Nee. Het ligt aan hun moeders. Ze moesten eens weten wat ze goedbedoeld vernielen in het leven van hun zonen.

Deze column is onderdeel van een reeks Het verdriet van de boer.