‘Het principe van ‘ieder voor zich’ kost geld’

Het boerenfront heeft al lang geen macht meer en elke groepje boeren heeft zijn eigen organisatie.“We gooien onze eigen glazen in”, foetert Hanna. “We spreken als boeren met zoveel monden dat we samen niets meer bereiken. Dat zie je met de fosfaatrechten. Iedereen is ontevreden en boos, maar minister Schouten hoeft niets te doen. Zij zegt: ‘Ik heb geen speelruimte en er is geen draagvlak onder boeren voor knelgevallen.’ Schouten heeft gelijk.”De macht van het boerenfront is inderdaad al lang verdwenen. Zo is maar 52% van de boeren lid van LTO. De helft dus. De andere helft lift mee op wat deze organisatie voor elkaar bokst. Zonder er voor te betalen. Jonge boeren willen een LTO dat leiding geeft aan het proces“Mijn vrienden vinden dat LTO te weinig voor boeren doet en daarom worden ze geen lid”, zegt Hans. “LTO is de verkoper van slecht nieuws, maar is geen strijdbare belangenbehartiger. De organisatie zit aan elke tafel, haalt de scherpe kantjes van de regelgeving af, maar geeft geen leiding aan het proces. Dat willen jonge boeren niet.”“Nee, jonge boeren richten liever kleine belangenclubjes op”, schiet Hanna uit haar slof. “Dat helpt! Bij een vorige fosfaatdiscussie in de Kamer bood melkveehouder Dictus Hoekstra uit Friesland namens 22 Nederlandse boerenorganisaties een petitie aan. Al deze organisaties hebben duurzaamheid in hun vaandel.”Elk groepje verzwakt het geheel“En dan pleit zo’n Jan Cees Vogelaar maar weer voor een nieuwe landbouworganisatie. Hij mag wel eens in de spiegel kijken. Hij heeft de leiding bij LTO gehad en de Melkveehouderijvakbond opgericht en hij heeft niks afgemaakt”, sneert Hanna.Hanna benoemt wel de kern van het probleem. We zijn niet in staat om samen te werken voor één belang. Vroeger was er de verzuiling: christelijk, katholiek en algemeen. Daarna kwam LTO dat aangevuld werd met de vakbonden. Nu wil elk groepje een eigen organisatie, maar zo wordt niets bereikt en dit verzwakt het geheel.Het is echter een maatschappelijk verschijnsel. De werknemers in ons land doen hetzelfde. Slechts 19% is nog lid van een vakbond. Ook daar wordt niet meer naar de bonden geluisterd. Het raakt de boeren wel. Het principe van ‘ieder voor zich’ kost ons veel geld.