Goodbye Texas! (1)

Deze blog draag ik op aan hen die hun droom ‘een boerderij in het buitenland’ waargemaakt hebben, maar door verkeerde voorlichting en oplichters veel, zo niet alles, hebben verloren!Deze blog begint eind november 2009, in de week dat Boerderij de eerste fotoserie ‘Empty Farm Tours’ plaatste. Hierin is de ene na de andere deprimerende foto te zien van te koop staande, meestal failliete bedrijven in de VS. De eigenaren zijn slachtoffer van agrarisch makelaar Vreba-Hoff, die de boel gigantisch bedonderd heeft. De meesten zijn berooid en gedesillusioneerd teruggegaan naar Nederland. Die week ontving ik ook een mail van Texanen die anoniem willen blijven. Zij zijn gestopt met hun melkveebedrijf in Texas en oriënteren zich op een nieuwe boerderij, ergens in Europa. Tijdens een trip door Noorwegen hebben ze twee dagen bij Johan en mij gelogeerd. We bezochten onder anderen een buurmanboer die een nieuwe stal aan het bouwen is. Ook was er tijd hun verhaal op te schrijven…Geruimd tijdens de MKZVóór de emigratie had ‘de Texaan’ ook al het nodige meegemaakt. Het bedrijf van zijn ouders werd tijdens de MKZ-crisis geruimd. Hij noemt het verbranden van de melk, en melk die met de mest de kelder in moest, een vreselijke herinnering. Relativerend: “Er zijn ook boeren tot drie keer toe geruimd. Eerst met de varkenspest, toen met de MKZ en onlangs met de q-koorts. Je zou van narigheid caravans in je stal gaan zetten!” Dat deed de Texaan niet. Hij bouwde de boerderij weer op om hem daarna van de hand te doen. Met dit geld werd een droom verwezenlijkt; ze gingen naar Texas!De kick van vier oogstenDe VS is de laatste plek op aarde waar ik zou willen wonen en ik was dan ook erg benieuwd naar hun beweegredenen. De Texaan: “Wat er zo geweldig is aan Texas? De onbegrensde mogelijkheden. Geen quotum. Onbeperkt voer, wel vier snedes per seizoen. Daar kick ik op! We molken 500 Holsteins en 150 Jersey’s. Het is gebeurd dat op een drukke dag er 27 kalveren geboren werden. Iedere dag ging er een volle truck met 25.000 liter de deur uit. We hadden drie Mexicanen continu aan het melken. Het vee liep dag en nacht in paddocks. We bewerkten 400 hectare; in de zomer 200 met sorghum en 200 met mais. Raaigras ging kapot door de hoge temperaturen. We zaaiden het in september en maaiden het in december. Wanneer het niet vroor, maaiden we de hele winter door…”

De ene na de andere herinnering wordt opgedist en ik pen me helemaal suf…Gras waar de koe dood van omvalt!“Heb je weleens gehoord van Coastal Bermudagras? Nee! Zoek maar op in de Wikipedia… wat een vreemd spul is dat toch! Dat moet je iedere 21 dagen maaien. Eén nachtvorstje erover en het is hartstikke dood. Hooibalen die al tien jaar in het land staan, en nog niet kapot, alleen een beetje muf. Geef een Holstein alleen dit spul te vreten en ze vallen binnen de korste keren dood om! Paarden en vleesvee worden er juist vet van.Extreme droogteDe Texaan: “We begonnen in 2003 en de eerste jaren was alles nog oké. De melkprijs daalde wel iets, maar de voer- en brandstofprijzen bleven stabiel. Toen kregen we twee extreem droge jaren en rezen de prijzen de pan uit. Vóór de droogte kregen we 14 à 15 dollar per 100 pond melk en met 12 dollar waren de kosten eruit. Door de hogere kosten hadden we aan die 15 dollar niet genoeg. Het wachten was op betere melkprijzen, maar dat was tevergeefs!”Foute video!De Texaan: “We hebben ons tijdens de kennismakingstrip laten misleiden door een mooie video, waarop vier snedes te zien waren. Ook nam de makelaar ons mee naar allerlei Nederlandse boeren die met hem mee lulden, bang dat ze waren hem in het harnas te jagen. Daar kwamen we later pas achter en toen was het al te laat! Achteraf dachten we: ja, die ene boer die ons een kaartje in de hand frummelde en fluisterde: ‘Bel me, het is niet zoals het allemaal verteld wordt!’… daar hadden we naar moeten luisteren. Maar we negeerden het en staarden ons blind op de video”

(wordt vervolgd)
Foto's: Vera Wijnveen