GFS deelt eindberen in naar stankrisico

Het is mogelijk de mate van overdracht van berenlucht op nakomelingen te meten.Beren mesten met minder risico op karkassen met een afwijkende geur. Dat is mogelijk met het gebruik van eindberen van de Duitse ki-organisatie GFS. Tijdens de jaarbijeenkomst van de coöperatie presenteerde directielid Meike Friedrichs hun Strat-E-Ger-programma (Strategische Eberwahl gegen Geruch).Test via nekweefselGFS test sinds enkele maanden iedere eindbeer in de quarantainestal op de mate waarin deze berenlucht overdraagt aan zijn nakomelingen. Dat doen ze door een beetje nekweefsel van de jonge beren in een laboratorium te laten testen op stinkrisico. De test gebeurt met de menselijke neus, na verhitting van het weefsel. Daarnaast wordt de genetische aanleg voor stinken van de jonge beren bepaald. De som van de genetische aanleg en de nekweefselproef van het dier geeft het risico op stinkers aan bij de nakomelingen, uitgedrukt in een fokwaarde. De nauwkeurigheid van de uitkomst nadert de 100%.Alle 2.000 eindberen getestInmiddels zijn 300 jonge beren getest op de mate waarin deze berengeur vererven. Iedere maand stromen er bijna 100 nieuwe beren de stallen van GFS in. Binnen twee jaar zijn al de eindberen van GFS getest; ze hebben 2.000 eindberen. Via de website of beren-App van GFS kan de zeugenhouder de mate van berenluchtvererving zien van de eindbeer die hij kiest.Minder korting voor boerVoor slachterijen en boeren is de fokwaarde voor geurafwijking interessant, betoogt Friedrichs. De slachterij hoeft minder beren af te waarderen, mocht het het vlees onaangenaam rieken. Het voordeel voor de vleesvarkenshouder is dat hij minder vaak prijsafslag betaalt voor beren met een luchtje, als zijn afnemer daar op kort.