Gevaarlijke Franse wegen! (2)

De Eend en ik hebben panne en we worden weggesleept. De monteur moet me tweemaal naar de stad begeleiden. Eén keer om te tanken, en één keer om te pinnen. Wat een toestand!Na het maken van twee reportages ging ik huiswaarts en moest ik plotseling op de rem voor een zak kunstmest, midden op het weggetje, ik heb er in mijn vorige blog al over geschreven. Ik wist het stuur op tijd om te gooien, en had ook nog de tegenwoordigheid van geest om de richtingaanwijzer aan te doen voor de irritante bumperklever die achter me hing. Rakelings wist ik de zak aan de linkerkant te passeren. De Fransoos koos de rechterzijde.Stomme bumperkleverBibberend van de schrik rijd ik na het voorgaande verder, rondkijkend of ik toevallig de boer zie, of iemand anders die de boer kan waarschuwen. De Fransoos stuift langs me heen. “Je mag me wel bedanken”, foeter ik hem na. “Wanneer jij voorop én 100 kilometer per uur had gereden, had je de rest van je leven in een rolstoel kunnen rijden. Dat gaat een stuk minder snel!”Zoek de praatpaalEen zak kunstmest midden op de weg, mag dan gevaarlijk zijn, mijn Eend is het ook! Wanneer de snelweg stijgt, en dat doet ie in Frankrijk regelmatig, zakt de snelheidsmeter terug naar de 60. Soms nog lager. Vrachtwagens, alles en iedereen haalt me in. Plotseling is het gebeurd. Ik kan mijn Eend nog op de vluchtstrook zetten, maar dat is dan ook het laatste. Wanneer ik de ANWB bel, krijg ik te horen dat zij op de Franse snelwegen niet te hulp mogen komen. Zoek een praatpaal, is het advies. Gelukkig, het zit me mee. De Eend is gestrand in de buurt van een praatpaal.De benzine op?Na een dik halfuur komt er een oplegger met een Fransman die geen woord Engels kent. En laat nou mijn kennis van het Frans niet verder gaan dan de kindercursus die ik momenteel volg! De monteur wijst op de lege achterband… en met een afkeurende blik op de kentekenplaat die aan één schroef hangt. Beide waren me ontgaan. We rijden naar de garage aan de rand van Limoges, en na wat gemorrel gelast hij me mee te komen. We gaan eerst tanken. Fijn! Hoe leg ik uit dat de benzinemeter niet werkt, en er nog genoeg inzit voor 100 km? Hoe leg ik uit dat wanneer de weg stijgt, de Eend niet vooruit te branden is? Ik bel een vriend die vloeiend Frans spreekt en laat hem het probleem uit de doeken doen.Enorm autobedrijf, maar pinnen kan nietMaar de monteur gelooft het wel. De band is opgepompt (hij was niet eens lek), en de tank is vol. Zijn mobiel gaat… er staat een nieuwe ‘panne’ langs de weg. “Wilt u betalen, s’il vous plait?” Ik sta al klaar met mijn pinpas, waarop de man afwerende gebaren begint te maken. De rekening bedraagt liefst €170 en ik haal mijn enige honderdje tevoorschijn. “Kunt u geen rekening sturen” wil ik proberen te zeggen, maar de man wijst op het achterste vakje in mijn portemonnee waar hij iets groens en bruins ziet zitten.Reparatie van lik-me-vestje!Zucht. Dit geloof je toch niet! Een garage zo groot als twee voetbalvelden, met honderden auto’s op het park, en een afrastering met automatisch hek van vele duizenden euro’s. En dan geen pinapparaat hebben! En een monteur die je het geld uit de knip kijkt! “Dat is Noors geld” zeg ik, en wapper het ‘vreemde’ geld voor zijn neus. “Aah, la Norvège”, zegt hij. Opnieuw moet ik meekomen en we rijden voor de tweede keer naar Limoges. Maar nu om te pinnen. Daarna kan ik eindelijk verder. Ik probeer in te schatten hoe laat ik in mijn bedje zal liggen. Het is 21.00 uur geweest, en ik moet nog een dikke 100 kilometer. De regen klettert tegen de ruiten en ik ben zo nachtblind als wat. Lang hoef ik niet te denken, want bij de eerste de beste bult zakt de Eend weer terug van 100 naar 60. Zie je nu wel dat die monteur er de ballen verstand van heeft!Zonder enkele ster de nacht doorBij de eerste de beste gelegenheid neem ik de afslag. Het lijkt me veel beter een hotelletje te nemen dan in dit hondenweer met een slakkengang door te rijden. Gelukkig heeft het uitgestorven dorp iets dat oogt als een hotel. Zo te zien aan de donkere gangen, waar ik nergens de schakelaars kan vinden, ben ik de enige gast. Het bijbehorende pizza-restaurant is helaas op zaterdagavond gesloten. De bijna bejaarde receptioniste heeft er ook geen zin in. Niet eens koffie of thee aanbieden! Op mijn smoorhete kamer eet ik het uitgedroogde brood-voor-onderweg en drink er kraanwater bij. Wat een afzien!Schamel ontbijtHet ontbijt bestaat uit een schamel stukje stokbrood en 2 zwart geblakerde geroosterde sneetjes brood. Op de rekening staat ‘petit déjeuner’ (klein ontbijt). Nou, zeg dat wel! Ik zou er geen geld voor durven vragen! Tijd om naar huis te gaan… in de Eend, die op de steile dorpsweggetjes in z’n 1 de bult nauwelijks haalt. Grrr! De komende week heb ik nog vier afspraken voor reportages. Hopelijk verlopen die wat vlotter.

Klik hier voor de fotoserie van Pieter-Willem Hendriks zijn boerderij in de Limousin.