Gevaarlijke Franse wegen! (1)

Reportages maken voor Boerderij is boeiend, maar ook heftig! Ik hoor verhalen over verwaarloosde koeien die op zoek naar voer de wegen onveilig maken. Op de terugweg rijd ik me bijna te pletter op een zak kunstmest.Het is eind oktober en ik bevind me in de grote keuken van kasteel Drulon, waar het behaaglijk is. De kachel brandt en Nanou Hendriks schenkt thee en koffie. Piet Hendriks belt zijn zoon om door te geven dat ‘de journaliste’ er is, maar Pieter-Willem neemt niet op. “Hij is weggeroepen door de GDS”, legt Piet uit. Dat is een vereniging van Franse boeren, in Nederland vergelijkbaar met de GD. Piet ging door: “Er liep een kudde koeien op de weg naar Montluçon. Ze zijn verwaarloosd omdat er voertekort is. Deze zomer zijn ze herhaaldelijk uitgebroken, op zoek naar voer. “Wat vreselijk. En de eigenaar dan?”, vraag ik. “De eigenaar is meerdere malen gewaarschuwd, maar doet niets. Omdat ze deze keer op de snelweg liepen, heeft de burgemeester ingegrepen en is beslag gelegd op de kudde. Vraag straks maar aan Pieter, hij kan je er veel meer over vertellen.”Van de Peel naar de LimousinOnder de koffie vertelt Piet over zijn eigen leven. Over de boerderij in de Peel (N.-Br.), waar hij 35 hectare bewerkte, een varkensmesterij had en Limousin-stieren afmestte. In 1992 emigreerde hij met zijn gezin naar het Franse Le Chatelet in het departement Cher. Er is 120 hectare akkerbouw, en totdat de vergunning voor de varkensstal er kwam, hield Piet er mestvee. Toen was die vergunning (Etude d’Impact) bij meer dan 500 varkens vereist, tegenwoordig bij 2.000 dieren. De vergunning werd voor 1.000 varkens aangevraagd, in die tijd voor Franse begrippen erg groot.Boerderijen stinken!In de buurt van de locatie woonden een paar Parijzenaren, die bang waren voor stankoverlast en bezwaar indienden. Het kwam tot een rechtszaak, die Piet won. Door alle toestanden en regeltjes stond de nieuwe stal er pas in 1996. In dat gebied staan veel pluimveebedrijven met eigenaren die de mest niet meteen onderwerken. Piet deed dat wel, en al gauw was men blij met dit bedrijf, vanwege het wegblijven van stankoverlast. Zelfs de Parijzenaren gaven later toe nooit iets geroken te hebben.Zoogkoeien en tuinarchitectuurIn 1998 werd op een klein kwartier rijden van Le Chatelet de locatie Drulon gekocht. Behalve een kasteel met boerderij is er 204 hectare met onder meer 40 hectare akkerbouw, een meer van 20 hectare en nog eens 20 hectare bos. In 2000 werden de tuinen aangelegd, die een jaar later het label ‘Jardin d’Exception’ kregen. In 2006 kreeg Drulon het staatslabel ‘Jardin Remarquable’ van het ministerie van Cultuur.
Inmiddels zijn de tuinen 17 hectare groot. Maar Piet bleef ook boer. Hij hield 40 Blondes d’Aquitaine, die zijn zoon later overnam en uitbreidde naar 80 dieren. Op de Le Chatelet-locatie worden 1.000 zeugen gehouden.Hongerige koeienDan komt Pieter-Willem de kasteelkeuken binnen. Hij heeft weinig nieuws over de verwaarloosde kudde. Het zijn 35 à 40 dieren met één kalf van twee weken oud. Eén koe was in zo’n slechte conditie dat ze direct geëuthanaseerd is. De kudde krijgt een paar dagen de tijd zich te herstellen; zo niet, dan wacht hen hetzelfde vonnis. “Zal de boer vervolgd worden? Mag hij blijven boeren?”, vraag ik. “Ik weet het niet”, antwoordt Pieter. “Want de boer is spoorloos!” Op mijn vraag of dit vaker gebeurt, vertelt hij dat er een tijdje terug bij Tours ook een kudde hongerige koeien op de snelweg liep. Vanwege het gevaar voor de samenleving heeft de overheid de kudde direct laten euthanaseren. Wat een trieste verhalen. Wonend in de Corrèze, waar ik overal groene weides met blakend Limousinvee zie, kan ik me nauwelijks voorstellen dat nog geen 150 kilometer verderop zulke dingen gebeuren.Irritante bumperklever!Na de fotosessies van Pieter en zijn Blondies (te zien in het vervolg op deze blog), en van de tuinen van zijn ouders, neem ik afscheid van deze familie. Er was geen tijd meer om foto’s op de andere locatie te maken. Omdat ik het gedeelte van de zeugen toch niet in mag, zegt Pieter toe deze foto’s te zullen toesturen. Met mijn hoofd vol indrukken en beelden van uitgehongerde koeien rijd ik in mijn Eend door het prachtige landschap. Echt genieten, ware het niet dat ik me mateloos erger aan een Fransoos die nogal irritant op m’n bumper blijft hangen. Waarschijnlijk is deze irritatie wederzijds, want ik rijd niet harder dan 60 op deze bochtige weggetjes.Gevaarlijk obstakelNa het nemen van een scherpe bocht, moet ik plotseling op de rem. Er staat een zak kunstmest midden op het weggetje! Vast van de wagen gevallen bij de boer voor wie ik een paar minuten geleden de berm in was gedoken. Zo’n baal van 500 kilo! Sapperdeflap, wat gevaarlijk!
Wordt vervolgd.Foto's: Vera Wijnveen