Een berg vol emotie

Mijn deelname aan Big Challenge blijkt de juiste remedie. Na twee uur fietsen kom ik boven. Mijn doel is bereikt. Tranen rollen over mijn wangen.Donderdag 9 juni 2011:
Vandaag klauter ik letterlijk en figuurlijk uit een heel diep dal omhoog. Het is nog maar driekwart jaar geleden dat ik het door alle tegenslagen van kanker echt niet meer zag zitten. Na mijn operaties was ik depressief, terneergeslagen en had geen enkele energie meer in mijn lijf. Mijn deelname aan Big Challenge bleek op dat moment de enige juiste remedie. Een fysiek doel stellen voor mijn lijf, een team dat mij meetrok om te gaan trainen en dat mij motiveerde om er tegenaan te gaan. Vele keren heb ik afgezien en mijzelf afgevraagd waar ik mee bezig was. Maar vandaag wordt alles duidelijk.Klaar voor de startRuim 20 kilo lichter, weer kracht en energie in mijn lijf. Zo sta ik ’s ochtends om 7.00 uur stijf van de zenuwen naast mijn bed. Vandaag moet het gebeuren. Eén keer deze immense berg Alpe d’Huez beklimmen. Dat is mijn doel. Ik eet een paar pannenkoeken en trek mijn fietskleren aan. Dan daal ik de berg af. Beneden aangekomen staan mijn vrienden klaar om mijn warme kleren aan te nemen. Dan ben ik klaar voor de start.De eerste van de 21 haarspeldbochten is niet ver weg. Maar wat is die berg steil. Zeker dit eerste stuk. Langzaam kruip ik met mijn fiets omhoog. De eerste vijf bochten zijn echt verschrikkelijk, maar het lukt me. Tot ik bij het inhalen van een andere fietser met mijn voorwiel een achterwiel raak en tegen het asfalt klap. Gelukkig blijft mijn fiets heel en mankeer ik zelf ook niet al te veel. Weer opgekrabbeld ga ik verder met mijn fietstocht. In de verte hoor ik de muziek van de supporters. Dat geeft moed. Ongelooflijk hoeveel energie het geeft als al die mensen je naam noemen. Je vraagt je in eerste instantie af waarom ze mij allemaal kennen. Maar dan besef ik dat mijn naam op het bordje voor op mijn fiets staat.Het onmogelijke luktNa twee uur fietsen kom ik boven. Mijn doel is bereikt. Tranen rollen over mijn wangen. Het is gelukt. Wat ik een half jaar geleden nog voor onmogelijk hield, is waarheid geworden. Ik rust wat uit en eet iets. Dan besef ik dat het pas elf uur is. Mijn arts heeft me verteld dat als ik mij na de eerste beklimming heel goed voel, ik nog een tweede klim mag proberen. Dus trek ik de stoute schoenen aan en daal voor een tweede keer af naar beneden.Tweede keer naar bovenDe tweede klim is loodzwaar. In de bochten waar ik een kaarsje heb neergezet voor een overleden familielid en een kennis bekruipt de emotie me weer. Wat een bijzondere dag. Ondanks de pijn in mijn benen mag deze dag eeuwig duren. Nog drie bochten te gaan. Er staat een flinke wind op de top. Gelukkig krijg ik een duwtje in de rug van twee teamgenoten die me passeren. Ze zijn zichtbaar trots op me dat ik al voor een tweede keer naar de top ga. Het voelt goed als ik wederom de finish passeer.Met hele team de laatste klimTegen de adviezen van mijn arts in kan ik het niet laten aan het eind van de dag voor een derde keer af te dalen. We hebben namelijk afgesproken om 17.00 uur met het hele Big Challenge-team een laatste klim te doen. Ook al weet ik dat ik dit eigenlijk niet meer kan, ik wil dit toch echt meemaken. Het is geweldig om het hele team daar te zien staan in het zwart-roze varkens-zijn-cool-tenue met de roze helmhoesjes. Wat een saamhorigheid in deze sector. Dat zou eigenlijk altijd zo moeten zijn.
We spreken af dat de sterkste renners achteraan starten en de anderen mee omhoog nemen. Ik wordt vanaf het begin geduwd. Het is super hoe ze me allemaal helpen om voor de derde keer boven te komen. Wat een ontlading als we met z’n allen omstreeks 19.30 uur de finish passeren. Dit is een van de mooiste dagen van mijn leven. Dit vergeet ik nooit meer. Dank aan alle sponsoren en mensen die mij hierbij hebben geholpen.Foto’s: Willemien de Groot