Dierenbeul

Gisteravond bleef een koe achter in de wei. Op het eind van de kavel, vlakbij het erf van de buren.Een al wat ouder dier. Ik twijfelde. Zou ik eerst de koe halen of eerst gaan melken? Ik koos voor het laatste. Wie weet kwam-ie alsnog richting de stal.

Na het melken nog geen koe. Ik er heen. Toen ik er kwam lag ze rustig te herkauwen. Ik gaf haar een tikje. Grietje 7 probeerde overeind te komen, maar dat lukte niet. De achterbenen wilden niet mee.

Ik belde de veearts. Ondertussen haalde ik een emmer. Ze is onlangs afgekalfd en geeft veel melk. De druk op de uier wilde ik wat verlichten.

De veearts kwam. Hij onderzocht het dier en constateerde dat die krampig was. Een ontsteking aan de zenuwen van het achterbeen. Een soort acute ischias. Volgens de veearts moeilijk te genezen, maar hij wilde een poging doen. Hij gaf de koe een spuit en mij de raad het dier te laten liggen. Als de spuit hielp zou ze de volgende dag weer moeten kunnen staan.

's Avonds heb ik nog een pak stro naar de koe gebracht. De nachten zijn fris. Ook trachtten we haar wat te verplaatsen. Ze lag te dicht bij een hek met prikkeldraad. Daar gebruikten we – heel voorzichtig – de trekker bij. Met steunbanden om de koe.

Toen kwam de kater. Van het erf van de buren werd geschreeuwd: "Durf je wel, dierenbeul".
Ik werd woedend. Zou naar de buren, maar deed het niet. De koe heb ik laten liggen. Maar het woord dierenbeul spookte de hele nacht door mijn hoofd. Zo komen de onfrisse verhalen de wereld in.

O ja, vanochtend stond Grietje 7 weer.