Crisismanagement

“En we zijn er nog lang niet!”, waarschuwt opa als het gesprek aan de keukentafel over de crisis gaat.Om ons heen zien we het gebeuren; familiebedrijven die het hoofd niet meer boven water kunnen houden en vrienden die hun baan verliezen. En zij zijn stuk voor stuk harde werkers met veel kennis en ervaring. Maar soms is dat niet genoeg. Als de opdrachten uitblijven, moeten bedrijven ingrijpen om erger te voorkomen. Of ze worden mee de afgrond in gesleurd door het faillissement van grote klanten. Eerlijk is eerlijk, ik ben oprecht blij dat wij ons over dit soort zaken geen zorgen hoeven te maken. En werk is er ook altijd genoeg op een boerderij. Maar ik realiseer me wel des te beter hoe belangrijk het is te zorgen voor een sterk bedrijf. Met een buffer voor slechte tijden. Investeren is leuk, maar flink aflossen voelt wel zo veilig. In de melkveehouderij werken we over het algemeen met weinig personeel en wanneer we proberen het optimum te behalen in opbrengst en kostenbesparing, dan komen we een heel eind. Aan de andere kant hebben we het afgelopen jaar te maken gehad met een enorme stijging van de krachtvoerkosten en dit zal niet snel weer veranderen. Maar met de solvabiliteit zit het meestal wel goed. Hoe anders is dit op glastuinbouwbedrijven waar men al decennialang gigantische investeringen heeft moeten doen om toch al te kunnen bestaan. Daar vallen rake klappen waardoor topondernemers hun hele bezit kwijtraken en al het personeel op straat komt te staan.Tegelijk verbaas ik me vaak over het uitgavenpatroon van veel leeftijdsgenoten. Een hypotheek gebaseerd op twee salarissen en leven als een God in Frankrijk. Aflossen? Dat is voor mietjes. Ook met de jaarwisseling ging er voor meer miljoenen dan ooit de lucht in. Vijf minuten plezier en dat is het dan. Maar de Voedselbank is populairder dan ooit en veel gezinnen zitten in de problemen. Het einde van de crisis is nog niet in zicht. En we moeten het samen oplossen. Op zo’n moment ga je je eigen nobele werk meer dan ooit waarderen. Boeren, nooit gek doen, gewoon hard werken en eten van je eigen land (koe). Met een appeltje voor de dorst.