‘Veehouders zijn alleskunners’

Het klinkt misschien zoetsappig, maar afgelopen december heb ik de mooiste titel ooit voor mijn naam mogen plakken: mama. Vanaf dat moment houd ik elk sparteltje, glim- of schaterlachje, poging tot rollen of welke vordering dan ook nauwlettend in de gaten. Door dat intensief kijken leer ik mijn dochter in korte tijd enorm goed kennen; ik heb vaak maar een blik nodig om te weten hoe de pet staat.Toen ik na mijn verlof weer aan het werk ging, realiseerde ik me dat ik soms vergat met eenzelfde precisie naar de dieren in de stal te kijken. Dit kan wel een schat aan informatie opleveren. Zo stond ik laatst bij een varkenshouder naar zijn zeugen te kijken. Hij heeft een meer-dan-biologisch bedrijf, waarbij voor alle diergroepen bijzonder veel buitenuitloop is. Het was een warme dag en de dragende zeugen lagen rustig in de modderpoel op een steentje te kauwen alsof het kauwgom was. Een collega wist me te vertellen dat zeugen zeer selectief zijn in welk steentje ze gebruiken. De grootte bevindt zich tussen bepaalde marges en gedurende voedertijd wordt het even ergens weggelegd om later opnieuw te gebruiken. Nooit gezien en geweten dat zoiets simpels een enorme boost in welzijn kan geven.

‘Je ogen de kost geven’