Alles en iedereen naar buiten

De zon staat laag aan de hemel en het zal niet lang meer duren voor hij achter de heuvel wegzakt. We zijn op weg naar 'papa', die achterop het land met de kraan bezig is een duiker in de sloot te leggen, zodat we er voortaan met de trekkers overheen kunnen.Kleine Atlas heeft de vaart er flink in zitten en neemt met zijn veel te korte beentjes veel te grote passen. De onvermijdelijke val komt, maar hij staat dapper op en rent vrolijk verder. Glimlachend loop ik achter hem aan.Michel heeft de duiker bijna onder het zand en daar komt Janos met de platte wagen met lege maiszaad- en kunstmestzakken om hem meteen uit te proberen. De zon is nu dan echt achter de heuvel en het wordt tijd om terug te gaan. Maar de kleine jongen wil natuurlijk blijven. Alleen een belofte van 'Bob de Bouwer' kan hem meekrijgen.Die hij overigens na 10 meter alweer vergeten is, want dan ziet hij een torretje. Zo snel als de heenweg ging, zo langzaam gaan we nu. Een pol gras die hij wil plukken voor de konijntjes. Of een berg zand die hij per se wil omscheppen.We komen langs de luzernekuil. Sinds de maiskuil op is, zijn we weer luzernekuil gaan voeren. Samen met stro, bietenpulp, bierborstel, zonnebloemschroot en melasse. Gelukkig dat de mengvoerwagen het weer doet, want nu kunnen we er een smakelijk geheel van maken, zonder dat ze het stro laten liggen. Het was wel spannend, die voerovergang. Maar gelukkig kregen we (na vijf weken beloven) eindelijk toch weer bierborstel en de koeien zijn zelfs gestegen in de melk.We komen langs de koeien, die sinds vorige week weer buiten lopen. De klei was eindelijk voldoende opgedroogd. Hoewel er niets te grazen valt, liggen ze er toch graag. En dat scheelt weer stro in de stal. Plus dat het beter is voor de klauwen. Een mooi gezicht. Helemaal nu ze door de bierborstel weer zo lekker glimmen.Heerlijk, dat voorjaar om ons heen! Alles en iedereen naar buiten. Ook onze zaaimachine, die het na twee weken sleutelen weer doet. Altijd een spannend moment, dat zaaien. Wat zal het worden? Akkerbouw is voor ons ook nieuw. Maar we leren. Met vallen en opstaan. En vrolijk verder gaan. Net als kleine Atlas.