Aan de Twitter

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat Twitter volstrekt nutteloos is. Behalve voor mensen die al op woensdag willen weten waarover de Opa van de volgende week zal gaan.Vele bekende Nederlanders doen het, en ik ook: Twitteren. Begin vorig jaar toen Twitter nog maar nét bekend was heb ik het precies één week volgehouden. Daarna was ik er van overtuigd dat het volstrekt nutteloos was en geen lang leven beschoren zou zijn. Maar wat bleek: Twitter werd alleen maar populairder, en is volgens sommigen ook nog eens zeer nuttig.
Vandaar dat ik rond de jaarwisseling een nieuwe poging waagde. Mijn eerder verwijderde account was zowaar nog te herstellen. Na eerst te hebben getwitterd via de website Twitter.com (te kaal) en TweetDeck (te zwaar) ben ik nu aan de Twitter via HootSuite.com. Via mijn dashboard kan ik het getweet lezen van de twitteraars die ik volg, zien wie er op mijn tweets heeft gereageerd, en ook nog eens de gebeurtenissen op de netwerksites LinkedIn en Facebook volgen. Het enige dat ontbreekt in het overzicht is de Opa- hyve. Die bezoek ik wekelijks 'handmatig'.

Duizelt het u al? Mij wel! Voordat ik 's morgens kan beginnen met werken lees ik eerst:
- mijn email;
- de newsfeeds in mijn Google-reader;
- de nieuwigheden in Twitter, LinkedIn en Facebook via HootSuite.
En dat allemaal nadat ik het Dagblad van het Noorden heb gelezen en heb ontbeten met een bruine boterham met kaas en een beker melk. Een bruine boterham met kaas en een beker melk heb je een keer op. Een krant heb je een keer uit. Zelfs een email-inbox raakt een keer leeg.
Maar feeds en tweets blijven maar komen en nodigen sterk uit tot surfen op het internet. En aan het internet komt geen eind. Enige zelfdiscipline is onontbeerlijk.

Afijn, ik ben aan de Twitter, dus. Een Twitterbericht kan over van alles gaan. Ik probeer het een beetje zakelijk te houden, dus ik Twitter voornamelijk over de strips en cartoons die ik aan het maken ben. Een Tweet is ook nog eens maximaal 140 tekens. Ik heb er aardigheid in om elk bericht precies 140 tekens lang te laten zijn. Zoals dit bericht dat ik op 12 december 2009 plaatste: "Hebben andere mensen, net als ik, de neiging om elk twitter-bericht bij benadering ongeveer bijna net precies 140 tekens lang te laten zijn?"
Soms moet er wat gesmokkeld worden met leestekens en spaties om het te laten kloppen. Maar als het lukt is mijn dag weer goed. In ieder geval tot aan de volgende Tweet.

Overigens ben ik er nog steeds van overtuigd dat Twitter volstrekt nutteloos is. Behalve voor mensen die al op woensdag willen weten waar de Opa van de volgende week over zal gaan. Die kunnen namelijk mij volgen op Twitter, en krijgen dan elke week op woensdag een tweet waarin staat waar de Opa van de volgende week over zal gaan. Tenminste: voor zolang ik het nog vol weet te houden.