1981: Frezen in de mais maar voorkeur voor chemisch

Op de foto uit 1981 wordt tussen de mais gefreesd tegen onkruid. Mais had toen al een stevige positie verworven op boerenbedrijven, maar dat moest wel van ver komen.In 1962 werd nog amper 1.000 hectare gezaaid, daarna ging het in een streep door omhoog. Dat was deels het resultaat van stimuleringssubsidies, maar ook van betere rassen en betere teelttechnieken. Een onderzoeksrapport uit 1962 raadde hakken en frezen (zoals op de foto) in de mais af. Het zou de wortels beschadigen. De voorkeur ging uit naar chemische bestrijding, liefst met 6 kilo DNOC per hectare. - Foto: MissetMais bleek dankbaar voor extra stikstof uit ruimbemeten bemestingUit allerlei onderzoeken bleek meer en meer hoe boeren het beste met dit gewas om konden gaan. Er bleek een flinke berg mest op te kunnen. Mais bleek het goed te doen bij een ‘ruim bemeten graanbemesting’ en de planten waren dankbaar voor een ‘extra baal’ stikstof. Alertheid was geboden met magnesium. Een tekort bleek vaak pas laat, als de bladeren al geel begonnen te verkleuren. Wie vooraf wist dat grond arm was aan magnesium, moest al voor het zaaien royaal kieseriet geven of, nog beter, bitterzout. Hoewel geëxperimenteerd werd met frezen had chemie de voorkeurMais werd vroeger als hakvrucht beschouwd, als de plantjes 20 centimeter hoog waren, kon handmatig gehakt worden om onkruid aan te pakken. Later, toen steeds meer boeren een trekker hadden, werd geëxperimenteerd met andere methodes, zoals frezen. Bestrijding met chemische middelen had toch de voorkeur. De voorlichting adviseerde dit ook nadrukkelijk, met uitzondering van groeistoffen als MCPA; die stof werd door mais ‘minder goed verdragen’. DNOC werd veel gebruikt, daarna kwam Atrazin. Beide zijn inmiddels verboden in Nederland.Dit artikel is te lezen in Boerderij 45 van dinsdag 6 augustus en is onderdeel van de rubriek Zo ging het toen.