1980: Mest op het land met de giertank

Begin jaren 80 was het heel gewoon dat het platteland in het voorjaar ‘naar stront’ rook als boeren drijfmest uitreden.Daarvoor gebruikten ze een zogenaamde giertank met ketsplaat waarmee de dunne mest in de vorm van een waaier heel gelijkmatig over het land gesproeid werd. De grote hoeveelheid ammoniak die hierbij vrijkwam, was de reden dat dit systeem werd verboden.Inmiddels zijn boeren verplicht mest te injecteren. Over de voor- en nadelen was veel te doen, injecteren zou de zode en het bodemleven om zeep helpen. Om die reden weigert een kleine groep boeren deze methode toe te passen.De gier van vroeger bestond vooral uit urine, later werd dit gemengd met vaste mest tot verpompbare drijfmest die met de giertank en ketsplaat over het land werd verspreid. - Foto: MissetWanneer de eerste giertank precies verscheen, is niet helemaal duidelijk. Al in 1880 waren er boeren in het weidegebied die de dunne gier, voornamelijk urine, niet meer in de sloot lieten lopen maar apart opsloegen in ondergrondse betonnen kelders. Ze merkten dat hiermee hun gras beter groeide en de hooiopbrengsten hoger waren. Dat alles was weer gunstig voor de melkproductie.Gier met emmers op het land krijgenDestijds bedachten boeren van alles om de gier op het land te krijgen. De eerste pogingen waren met emmers en een soort pollepels. Later gebruikten ze tonnen die ze op een paardenkar legden. Onderin zat een schuifje dat ze met een lange stok vanaf de kar konden bedienen.Dit artikel is te lezen in Boerderij 20 van dinsdag 13 februari en is onderdeel van de rubriek Zo ging het toen