Zielig straathondje

Geografie van de emotie: in de omgang met dieren speelt emotie een steeds grotere rol.Bij mij in de buurt wonen veel dierenliefhebbers. Iedereen heeft een paard, en natuurlijk een hond, want daarvoor woon je als stedeling op het platteland. Persoonlijk heb ik niets met paarden of honden, dus beschouw me als een buitenstaander. Mijn hondenliefhebbende omgeving heeft periodiek een nieuwe hond nodig omdat de oude op is. Want hoeveel dierenartskosten en -geknutsel je ook op zo'n beest loslaat, uiteindelijk krijgt Fikkie een spuitje. Tot mijn verbazing wordt de nieuwe hond soms uit het buitenland gehaald, zoals uit Spanje of Roemenië. Dat je voor een bordercollie die echt schapen moet drijven naar Schotland gaat, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar een straathond uit Spanje, dat is toch wel een beetje raar. We hebben hier asiels vol met honden die graag een lief baasje willen. We halen er ook nog eens enge ziektes mee binnen, tot het risico op hondsdolheid aan toe. Er zijn al heel wat stichtingen opgericht die dit soort import bevorderen, zoals de Abandoned Pets Foundation, het Animal Foundation Platform en Dierenhulp zonder Grenzen. Ze beconcurreren elkaar klaarblijkelijk ook nog, of misschien richten ze zich wel op speciale doelgroepen. Ik heb het verder maar niet nagezocht. De bestuursleden worden ongetwijfeld erg gelukkig van hun nobele werk, maar volgens mij zijn ze nuttiger bij de scouting of De Zonnebloem, en daarvan word je ook gelukkig.
Ik was de afgelopen dagen op een groot congres dat door mijn eigen vakgroep georganiseerd werd. Het ging allemaal over de geografie van de emotie. Honderden wetenschappers kwamen naar Groningen om elkaar te vertellen over onderzoek naar hoe mensen zich verbonden kunnen voelen met hun omgeving. Niet lachen, u bent ook pas echt gelukkig als u weer op uw eigen boerderij bent. En daaraan valt van alles te onderzoeken. Op dat congres gingen heel wat discussies over de verbondenheid van mensen met de dieren in hun omgeving. Een professor kwam zelfs op de proppen met de dialectiek van het omgaan met dieren. Dialectiek is een woord uit de tijd van Marx en Lenin. Ze bedoelde dat de maatschappij aan de ene kant dieren op een efficiënte manier gebruikt voor vleesproductie, en ze aan de andere kant bijna als medemens behandelt. Aan de ene kant productiemiddel, aan de andere kant doodknuffelen. Zo had ik het nog nooit gezien, maar ze had gelijk. De mensen die honden importeren zijn waarschijnlijk tegelijk tegen intensieve veehouderij, en vast ook tegen internationale varkenstransporten. De dialectiek van Marx ontaardt altijd in strijd en victorie, weet ik nog van vroeger. Ik vrees dat de emotie het uiteindelijk gaat winnen van het verstand.