‘Wat wil ‘de maatschappij’ van de akkerbouw?’

Bepaal waar de akkerbouw over tien jaar moet staan. De teler bepaalt zelf hoe hij die doelen haalt.Dit jaar ben ik onder meer betrokken bij fertigatieproeven in hybride aardappelen. Fertigatie is de techniek waarbij je door middel van druppelslangen water en nutriënten aan het gewas geeft. Een ideale techniek zou je zo zeggen, want je brengt nutriënten op de plaats waar het nodig is op het moment dat het nodig is en daarnaast gebruik je een minimale hoeveelheid water om het gewas optimaal te laten groeien. Met een minimale hoeveelheid input en verliezen naar de omgeving bereik je een maximale output.Niet maatschappelijk geaccepteerdAls je de kranten leest, dan accepteert ‘de maatschappij’ deze techniek in de toekomst niet meer. Er wordt namelijk kunstmest gebruikt en oplossen van dierlijke mest of compost in een druppelleiding is nou eenmaal moeilijk te verwezenlijken. Hier wenst ‘de maatschappij’ dus iets anders dan deze op zich rationele oplossing voor optimaal gebruik van water met minimaal verlies aan nutriënten naar het milieu._{Lees verder onder de foto}
Proef met fertigatie in aardappelen. Deze techniek lijkt ideaal, maar zou maatschappelijk onwenselijk zijn vanwege het gebruik van kunstmest. - Foto: Henk RiswickGeen chemie willen, maar ook geen nieuwe veredelingstechniekAls het over de toekomst van de voedselproductie gaat, zien we wel meer van dit soort tegenstrijdigheden. In het geval van phythophtorabestrijding bijvoorbeeld wil ‘de maatschappij’ de chemie afschaffen en tegelijkertijd geen nieuwe veredelingstechnieken toestaan. Dat de huidige veredeling nog niet voldoet, bleek in de derde week van juli, toen ik door de Flevopolder fietste en de polder al bruin zag door de afgebrande (biologische) aardappelen vanwege de hoge phythophtorabesmetting. Het lijkt erop dat de akkerbouwer klem komt te zitten tussen al deze tegenstrijdigheden en zelf geen of beperkte mogelijkheden krijgt om deze op te lossen. Creativiteit en kennis akkerbouwers grotendeels genegeerdWe zien in toenemende mate dat de maatschappij oplossingen aandraagt voor de landbouw zonder achtergrond kennis van mogelijkheden en consequenties. Vervolgens worden deze oplossingen omgezet in beleid, wetten en regeltjes. Bij die laatste stap lijken vooral politieke en juridische haalbaarheid een grote rol te spelen. Hierbij wordt de creativiteit en de kennis vanuit de sector voor een groot gedeelte genegeerd.Bepaal waar de akkerbouw over tien jaar wil staanHet is misschien handig dat de akkerbouwsector eerst eens met een gemeenschappelijke eenduidige visie komt met gemeenschappelijke doelen waar we over tien jaar willen staan. Hierbij moeten akkerbouwers de onderlinge verschillen over hoe dat te bereiken opzij zetten. Voorbeelden hiervan zijn doelen met betrekking tot vermindering van uitstoot van nutriënten naar de omgeving, vermindering van gebruik van gewasbeschermingsmiddelen en verhogen van natuurwaarden. Hoe dit te bereiken moet aan de ondernemers in de sector zelf worden overgelaten. Alleen op deze manier wordt alle beschikbare kennis en creativiteit gebruikt. Als de sector het niet zelf gaat regelen, wordt het beslist door ‘de maatschappij’ met alle onkunde en politieke en juridische tekortkomingen.