‘Waar hangt de klepel naar duurzaam produceren?’

In de drang naar duurzaam produceren wordt voorbijgegaan aan de CO2-binding van grasland.Iedereen kent dat wel: een lekke band. Het komt nooit uit, vooral niet tijdens de oogst. Daar moet de professor bij, zegt onze jongste. Ik kijk hem meewarig aan en zeg: nee, de compressor. Ja, de professor herhaalt hij.Kleine jongens worden groot. Ze horen de klok luiden, maar weten nog niet waar de klepel hangt. Je praat over hetzelfde maar verstaat elkaar niet, of je begrijpt elkaar niet. Het lijkt hier wel een beetje op een grote coöperatie en haar leden, de afstand tussen directie en leveranciers. ‘Het quotum moet eraf, want wij hebben meer melk nodig.’ De gevolgen hebben we ondervonden. ‘Als jullie de koeien in de wei doen, gaan wij extra betalen.’ Een sigaar uit eigen doos opsteken, bedoelen ze. Over dit laatste heb ik de discussie met een aantal mensen al gehad. De uitslag was steeds dezelfde. Je kunt beter op Marianne Thieme stemmen dan lid zijn van de grootste coöperatieve melkverwerker. Zij wil tenminste dat mensen extra gaan betalen voor de weidemelk.Wat ooit begonnen is als wens van de Amsterdamse grachtengordel, de koeien mooi in het landschap, lijkt zich nu als een marktinstrument te gaan ontwikkelen. ‘De wens van de Amsterdamse grachtengordel, de koeien mooi in het landschap, lijkt zich nu als een marktinstrument te ontwikkelen’ We zien het ook in de landen om ons heen, maar die vouwen het iets anders uit. Koeien in de ‘vrije natuur’, dat geeft gezondere melk en meer dierenwelzijn. Het lijkt wat dat betreft wel een beetje op hun speerpunt: melk die ‘gentechvrij’ geproduceerd is.Alsof de variatie in het zuivelschap in de supermarkt nog niet voldoende is, lijkt het wel dat we aan de vooravond staan van een grote uitbreiding van dit vak. Deze keer op het gebied van duurzame productiewijze. Ofwel: is dit zuivelproduct dat ik in mijn karretje doe wel CO₂-neutraal geproduceerd? De melkveehouders worden hier alvast voor klaargestoomd. Een eerste voorzet voor het invullen van hoe CO₂-neutraal ik produceer, heb ik al gehad. Nu volgen de CO₂-neutraal producerende bijeenkomsten. Een gelikte theatershow, een avond vol entertainment, je gaat er zelf bijna in geloven. ‘De CO ₂ -neutraal producerende bijeenkomsten zijn gelikte theatershows, je gaat er zelf bijna in geloven’ Er wordt precies verteld waar hoeveel wordt uitgestoten en wat de mogelijkheden zijn om te beperken. Hoeveel de koeien uitstoten, hoeveel tijdens de verwerking en hoeveel tijdens het transport. Een gelikte presentatie van iemand die goed in zijn eigen verhaal gelooft. Het feit is echter dat 100 melkveehouders in de zaal meer verstand hebben dan een wijze spreker. Hoeveel wordt er door grasland gebonden? Opgenomen tijdens de groei. Voor het laten groeien van planten heb je immers CO₂ nodig, leert men op de basisschool. Daaraan was helaas niet gedacht. Nog even trachtte de presentator knollen voor citroenen te verkopen, maar voor de zaal was het duidelijk: we praten over hetzelfde, alleen de uitleg ligt mijlenver uit elkaar.‘We praten over hetzelfde, alleen de uitleg ligt mijlenver uit elkaar’Er komt iets nieuws op het pad. Er is een sector in Nederland die waardevolle producten voortbrengt. Deze sector is ook nog eens zeer positief op het gebied van het binden van CO₂. Deze sector heet landbouw.