Van Blaricum naar de Eifel (6)

Drie jaar na de emigratie naar Duitsland wil ik best de balans opmaken. Er zijn positieve dingen, maar ook zaken die ons plagen.Het eerste jaar na de emigratie naar de Duitse Eifel zijn we platgelopen door familie, vrienden, kennissen (en kennissen van kennissen), en ook door Nederlandse boeren die een kijkje kwamen nemen. Soms keken we ze echt weg, want de een was nog niet vertrokken of de volgende stond alweer op de stoep. Als er mensen zijn, wil je toch gastheer en -vrouw zijn. Maar het werk gaat door en dat zien velen niet. Dat heb je sowieso met een boerderij.Na tijd van drukte werd het stilNa alle aanloop en drukte in het beginjaar word het dan opeens opvallend stil. Je vrienden in Nederland gaan met hun leven verder en heel langzaam verdwijn je steeds verder uit hun wereld. Ik had dat nooit gedacht, maar het is wel zo. Aan de andere kant: ook al heb je een tot zelfs twee jaar geen contact meer met ze, het lijkt op het moment van weerzien of de tussenliggende tijd wegvalt.De voordelen van emigratie naar de Eifel:* Voor mij als boerin met astma (wat een combinatie, hè) was het een enorme verbetering toen ik hier kwam. De lucht is in deze streek met al zijn kuuroorden enorm zuiver.
* Als je in een file terechtkomt dan word die veroorzaakt door een trekker, een vrachtwagen beladen met bomen (veel woudarbeid hier) of..., jawel, door zo'n sleurhut met geel kenteken!
* Er is hier veel ruimte. De grond- en de huizenprijzen zijn erg laag. Een hectare weiland kost hier tussen de 7.000 en 10.000 euro.
* Ondanks alle regeltjes en papiergeregel is het ondernemersklimaat hier voor een boer ‘soepeler’ dan in Nederland.
* De mensen zijn hier lief en zorgzaam. Ze zijn niet gehaast en aggressief zoals je steeds meer in de Nederlandse Randstad ziet. Nachbarschaft, zorg voor je buren, staat hier hoog in het vaandel.Nadelen aan emigratie:* Toch wel dat tikkeltje heimwee wat na jaren overblijft. Ik vertel andere vrouwen dat je daar het eerste jaar totaal geen last hebt, je hebt het te gewoon druk. Maar dan het jaar daarop, als de ‘stilte’ valt, krijg je het moeilijk. Na het derde jaar zijn de scherpe kantjes er af. Het rare is: als je hier bent, dan wil je naar Nederland, en omgekeerd.
* De taal. Duits is nog niet zo’n probleem, maar het ‘Eifelplatt’ is zelfs voor de Duitsers niet te verstaan. Eigenlijk is dat te vergelijken met het Fries voor de Nederlanders. Woorden die in het Duits èn in het Nederlands gebruikt worden, hebben in de Eifel een heel andere betekenis. Neem nu het woord deftig. Dat betekent in het duits boers. Henk hoort niet goed, en dat vertelde ik de huisarts: dat hij doof is. Vond ze niet netjes van me, zei de arts. Wat bleek: doof betekent ‘gestoord’.Flater begaan met iets dat alleen stieren doenMaar het kan nog erger, heb ik door schade en schande ondervonden. Binnenkort begint het geplaag weer, van de buren. Dan zitten we weer net voor carnaval en dan moet ik weer horen wat ik, toen we hier net een paar dagen waren, tegen de buurman heb gezegd: lach. Toen ik een Nederlander die hier al langer woont, vertelde wat ik de buurman had gezegd, keek hij me aan en zei: “Heb je dat echt tegen die man gezegd?” Ik zei: “Eh, ja.” Toen was de reactie: “Hoe moet ik je dat uitleggen… dat doen in Duitsland alleen stieren.” Door schade en schande word men wijs, zeker met betrekking tot de Duitse taal!We gaan door met de nadelen van emigratie:* Centendrop! Verse zoute haring! ‘Echte’ Unox-erwtensoep en ragout, niet dat ingeblikte hondenvoer dat ze hier kennen! Een lekkere vette, echte Nederlandse frikandel (de Duitse frikandel zit precies tussen een hamburger en een gehaktbal in) en die lekkere kroketten van Van Dobben! Stroopwafels! Daar kan je me midden in de nacht voor wakker maken! Al die zaken heb je hier niet. Die moet je missen als je Nederland verlaat.
* Niet even snel bij familie en vrienden langs kunnen wippen.
* Alle films op de Duitse zenders zijn nagesynchroniseerd, niet om aan te horen als je ondertiteling gewend bent!

En voor de rest? Valt het reuze mee! Eigenlijk is het, behalve natuurlijk dat wij nu bergboeren zijn, niet zoveel anders dan in Nederland…