Van Blaricum naar de Eifel (3)

De MKZ en vogelpest overleefden we, zij het met moeite. De Belastingdienst bleek een groter probleem. De fiscus kreeg ons wél weg uit Nederland.In het najaar van 2003, het jaar van de vogelpest, kwam iemand van de belastingen onze boeken controleren. We hoorden verder niets meer. Financieel hadden we het moeilijk maar we zouden het zonder meer tegenslag redden, dat zou geen probleem moeten zijn! Zo dachten wij, althans.Zwanger met 43 jaarVoorjaar 2004 bleek dat ik zwanger was. Dan staat je wereld op z’n kop, ik was 43! Vooral als je nooit naar kinderen hebt omgekeken. Ik wist niet beter of ik kon ze niet krijgen. Zeg dus nooit nooit!Belastingdienst vond het geen bedrijf meerDe man van de Belastingdienst die onze boeken had gecontroleerd, heeft een week voor de geboorte beslist dat we geen bedrijf meer waren. We hadden een aantal jaren verlies geleden door de nasleep van de MKZ en vogelpest.
Twee weken na de geboorte van ons zoontje Tijmen kwamen de eerste blauwe enveloppen binnen. Toen ik die opende, heb ik een tijd aan tafel gezeten, starend naar de bedragen die we, zoals in de brieven stond, in één maand moesten aflossen.Belastingteruggaven van vijf jaar terugbetalenWe moesten alle belastingteruggaven van de laatste vijf jaar terugbetalen. Ik heb de belastingen gebeld en gevraagd: “Hoe moeten we dit betalen? Al ons spaargeld is al opgegaan.”Het vriendelijke antwoord was: “U krijgt uitstel van betaling. U heeft toch een boerderij? Als u die verkoopt, kunt u ons betalen. Het uitstel is een halfjaar. U kunt er schriftelijk tegen in beroep gaan.”
Tja, daar zit je dan, december 2004, net voor de feestdagen. We waren niet de enigen; in onze omgeving is bij een aantal boeren precies hetzelfde gebeurd.Boerendroom spat uiteenOp dat moment voel je de grond onder je voeten wegzakken. Henk had zijn hele leven gewerkt om zijn droom, een boerderij met wat vee, bij elkaar te krijgen. Je denkt dat het je gelukt is. We hadden het gered, zeker weten, als de fiscus dat geld niet had teruggeëist. Tot vijf jaar daarvoor. Ongelooflijk eigenlijk. Maar er zijn ergere dingen, we hoefden maar naar onze achterburen te kijken of naar de boeren wat verderop, die hun vee wel waren kwijtgeraakt en nog steeds niet wisten of er nu werkelijk MKZ had geheerst.Dubbel gevoel: blij met baby, boerderij kwijtHet was dubbel, de vreugde om een gezonde baby te hebben en het verdriet om het aankomende verlies van de boerderij. Maar als ons zoontje Tijmen net als zijn ouders koppig en vastberaden zou zijn, en uiteindelijk boer wil worden, dan moesten we stappen ondernemen. Voor ons betekende dat: naar een land verhuizen waar de overheidsinstellingen wat vriendelijker zouden zijn richting de boeren.
Eigenlijk was het een noodsprong, de emigratie naar Duitsland. We hebben door omstandigheden maar één dag de boerderij in Duitsland kunnen bezichtigen. Henk wilde er weinig of niets over zeggen, maar na twee dagen keek hij me aan en zei “Wat vind je ervan, zullen we het erop wagen?!”Foto: Agriteam