Van Blaricum naar de Eifel (1)

Mijn man Henk en ik wonen nu in de Eifel, maar we komen oorspronkelijk uit Blaricum. Dat is erg veranderd. De nieuwe Blaricummers willen wel een boer zien, maar hem niet ruiken of horen.Rond 1980 was Blaricum (in het Gooi) nog een normaal boerendorp, maar daar kwam daarna snel verandering in. De laatste twee melkende boeren zijn er begin 2007 gedwongen gestopt. Er zitten nog een paar ‘semi’-boertjes, voor het beeld. Ik roep niks nieuws, ze zeggen het zelf ook. Daar moet ik altijd om lachen. De nieuwe Blaricummers roepen altijd: ‘wat is het toch heerlijk wonen in een echt boerendorp’. Maar als er een plak hooi op straat ligt of het ruikt naar mest, dan wordt dat toch niet zo gewaardeerd.Molenaarszoon wordt boerHenks vader, die naast boer ook molenaar was, is in 1984 overleden. Zijn moeder bleef achter met twee zoons die nog op school zaten. In die tijd werd net het melkquotum ingevoerd en Henks moeder heeft besloten daaraan niet mee te doen. Ze verkocht veevoeders en had een soort Winkel van Sinkel, ‘De Meelmuis’, op de deel. De inkomsten daarvan waren genoeg om van rond te komen.Blaricum geen boerendorp, maar openluchtmuseumMijn echtgenoot Henk wilde zijn hele leven al boer worden, maar toen hij oud genoeg was, was het voor hem niet mogelijk om melkquotum te kopen. Henk is in de winkel gaan meewerken, maar na een jaar is hij bedrijfsverzorger geworden en later bronbemaler. Hij hield in die tijd een stuk of 20 Blondes d’Aquitaine. Van het geld dat hij verdiende, kocht hij telkens wat weiland bij. Zijn doel was boer worden, het liefst met melkvee. Maar het werd steeds moeilijker om in Blaricum vee te houden. De nieuwe bewoners konden het de oude knap lastig maken! De politie stond zo aan de deur omdat een haan ‘s nachts kraaide, bijvoorbeeld. De regels voor boeren werden steeds strenger en de ene na de andere boer zag je ermee ophouden. Langzaam maar zeker veranderde Blaricum van een echt boerendorp, waar bij iedereen de achterdeur openstond in een openluchtmuseum voor nieuwe Blaricummers. Maar ja, dat gebeurt door heel Nederland.Oude weiland nu peperdure bouwkavelsMijn zwager woont met mijn schoonmoeder nog in het dorp. Ze hebben nog steeds de winkel in de boerderij. Daar verkopen ze vogelvoer en huishoudelijke artikelen. Ons oude weiland is nu veranderd in een zandvlakte, klaar voor nieuwbouw: de Blaricummermeent oftewel ‘het vierde kwadrant’. Het is voor nieuwbouw, tegen schrikbarend hoge prijzen!
Die prijzen zijn erg zuur voor de kinderen van de oorspronkelijke bewoners. Een vriendin van me heeft een stukje grond van haar moeder geërfd waar ze in de toekomst, als ze genoeg gespaard heeft, haar huis op zou kunnen bouwen. Ze heeft echter een normale baan als fysiotherapeute (en ja, een van de reacties is van mij). Het is toch ongelooflijk dat je voor een stukje bouwgrond van nog geen 500 vierkante meter iets van €2.250 per jaar aan OZB moet betalen! Dat is ook de reden dat bij overlijden veel boerderijen verkocht moesten worden. Voor mensen met een normaal inkomen zijn de successierechten niet te betalen.