Stikstofclaim richt pijlen op kritische depositiewaarde

Wetenschappelijke onderbouwing van kritische depositiewaarden voor stikstofgevoelige gebieden zou gebrekkig zijn.De stichting Stikstofclaim richt zijn pijlen op de betrouwbaarheid van de kritische depositiewaarden voor stikstofgevoelige natuurgebieden. In een stuk, gericht aan de leden van de Tweede Kamer, stelt de stichting dat van de kritische depositiewaarden voor verschillende natuurtypen (habitattypen) een klein deel wetenschappelijk gezien wordt als betrouwbaar. Studie uit 2012De kritische depositiewaarde wordt gezien als de maximale hoeveelheid stikstof die de natuur kan opvangen, zonder daardoor schade te ondervinden.De stichting baseert zich daarbij op een studie uit 2012. “Dit wekt op zijn minst de suggestie dat er in 2012 een gebrek was aan wetenschappelijke onderbouwing voor de vastgelegde kritische depositiewaarden en het effect op de natuur”, aldus de stichting. Die daaraan toevoegt dat de kritische depositiewaardes vooral zijn gericht op het beschermen “van enkele stikstofgevoelige soorten in een gebied, ook als deze maar beperkt voorkomen”. Niet alleen stikstofneerslag speelt een rolDaar komt volgens de stichting nog bij dat de staat van de natuur niet alleen afhankelijk is van de stikstofneerslag. Ook de hoeveelheid water en de kwaliteit ervan, de verzuring en het beheer spelen daarbij een rol, net als de oppervlakte en de mate van versnippering. Daarbij sluit de stichting aan bij een studie van het Planbureau voor de Leefomgeving.Daarnaast wijst de stichting op het verschil in de beoordeling van de emissieneerslag van stikstofoxiden en ammoniak. De stichting vraagt de Kamerleden vragen te stellen en doet daarbij concrete suggesties voor Kamervragen.