Minder controverse tussen bio- en gangbare aardappelteelt

“Dit jaar hebben we het in zekere zin gemakkelijk gehad”, vertelt Ton Boerma. “De phytophthora vloog ineens zo hevig in de biologische aardappelen dat er weinig discussie was over wel of niet doodbranden. In normale jaren is de afspraak dat de teler een haard doodbrandt plus een ring van zes meter er omheen. Dit jaar ging het zo hard dat we zeiden: doe maar meteen het hele perceel. Beter ineens alles doodmaken.”Voormalig biologische akkerbouwer Ton Boerma is één van de twee waarnemers voor het Zelfhandhavingsproject voor phytophthora en valse meeldauw dat in Zuidelijk Flevoland sinds 2006 succesvol functioneert. De andere waarnemer in het gebied, dat in de wandeling de Zuidlob wordt genoemd, is een gangbare akkerbouwer.Het zelfhandhavingsproject ontstond als proefproject, omdat in de jaren negentig juist in de zuidelijke punt van Flevoland de spanningen tussen gangbare en biologische telers van aardappelen en uien hoog opliepen. Wat op biologische percelen aan phytophthoramiddel wordt bespaard, zo luidde de klacht, moeten gangbare telers minstens extra spuiten om hun aardappelen gezond te houden. Valse meeldauw in uien idem dito. Daarbij zouden de bioboeren, al dan niet met de smoes van een kapotte loofbrander, zolang mogelijk wachten om nog maar zoveel mogelijk aardappelen in de verkoopbare maat te laten groeien. Iedere dag wachten is immers 700 à 800 kilo extra per hectare.

Verhoudingen onder druk