Over een grens

"’Nou, mooi dat het is opgelost,” zegt Michel in de telefoon. Opgelost?! Heb ik iets gemist?Ik was even naar binnen om koffie en cake op te halen voor onze visite, maar aan Michel’s gezicht te zien, is er in die paar minuten iets heel belangrijks gebeurd. Als hij ophangt, vlieg ik hem om de hals. Vertel! En hij begint, voor onze visite die van niets weet, bij het begin.
Onze nieuwe trekker met voorlader uit België. Afgelopen week op transport hierheen gegaan. Van tevoren netjes met de transporteur de prijs overlegd en erbij gezegd dat de voorlader in de lucht kan, zodat er nog een vracht onder kan. Geen probleem.
De dag van laden. De eigenaar van het transportbedrijf belt. Dat de trekker langer is dan afgesproken, door de voorlader, en we 200 euro extra moeten betalen. Pardon? Die voorlader, dat hadden we heel duidelijk gecommuniceerd. Maar die man laat ons niet eens uitpraten en wordt steeds brutaler, want ze hebben haast om de volgende vracht te laden. ”Laat die trekker dan maar staan!” Als het zo moet. Maar als we later naar België bellen, horen we dat de trekker wél is meegegaan. En als we het transportbedrijf bellen, krijgen we te horen dat de trekker al geladen was toen we de opdracht gaven hem te laten staan. En dat we dus ’gewoon’ het extra bedrag moeten betalen.
We denken dat het bluf is, maar als de vrachtwagen bij het laadperron aankomt, mag de chauffeur pas lossen als we ook het extra geld betaald hebben. Ja dag! Bellen met het transportbedrijf haalt niets uit, want wederom laten ze ons niet uitpraten.
Kwaad rijden we weg, na de boodschap dat we hen in de rechtszaal zien. Ons achteraf afvragend of dat wel zo’n verstandige zet is geweest. Straks zien we de trekker een half jaar niet meer. Maar soms gaan mensen gewoon over een grens. En gaat het om het principe. Ze hebben er blijkbaar een nacht goed over geslapen, want vandaag, een dag later, lijken ze tot reden vatbaar. Ze hadden misschien ook niet verwacht dat we de trekker in de vrachtwagen zouden laten staan. Vanmiddag gaan ze de trekker alsnog lossen. Ik zucht van verlichting. En neem nog een dikke plak cake. Dit moeten gevierd worden!