‘Ondanks een EU geen sprake van eenheid’

Al jaren spreken we van een EU en een Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. Desondanks ervaart Adriaan Sandee, die in zowel Nederland als Duitsland akkers bewerkt, bijna dagelijks dat van een echte eenheid geen sprake is. Op essentiële onderdelen blijven er nog steeds verschillen tussen de landen. Dat vindt hij jammer.Adriaan Sandee, die in het Oost-Groningse Onstwedde een loon- en akkerbouwbedrijf bestiert, teelt tussen 70 en 100 hectare zetmeelaardappelen in Duitsland. Daarbij trekt hij tot bijna 100 kilometer Duitsland in. De teelt vindt plaats op percelen die hij pacht of die hij op basis van perceelruil bewerkt. Het verdere bouwplan omvat suikerbieten, cichorei, vezelhennep en zetmeelaardappelen. Zijn Duitse activiteiten heeft Sandee ondergebracht in een Duitse BV (GmbH). Om de aardappelen aan Avebe te kunnen leveren, beschikt hij over Duitse en Nederlandse aandelen. De Duitse aandelen staan geregistreerd op naam van de GmbH.Grensboer Adriaan Sandee merkt dagelijks verschillen tussen Nederland en Duitsland. - Foto: Hans BanusSinds 6 jaar teelt Sandee aardappelen, en soms ook suikerbieten, op Duitse akkers. “Een Nederlandse collega met gronden in Duitsland, waarvoor wij loonwerkzaamheden verrichten, vroeg me of ik op enkele van zijn Duitse percelen suikerbieten wilde telen”, vertelt Sandee. “Dit met het oog op de vruchtwisseling. Zo ging het balletje aan het rollen.”In Nederland zijn mestinjecteurs verplicht, in Duitsland wordt de mest ‘gewoon’ bovengronds verspreidNu vindt de aardappelteelt plaats op basis van grondruil met zowel Nederlandse als Duitse agrariërs. De keuze tussen zetmeelaardappelen en suikerbieten is vooral afhankelijk van het bouwplan en de gewasrotatie. Probleem is dat Cosun het ophalen van de bieten beperkt tot zo’n 15 kilometer over de grens. Verder dient hij voor de bieten die Cosun in Duitsland ophaalt een transporttoeslag te betalen, omdat de vrachtauto’s met een lager tonnage over de Duitse wegen mogen rijden. Zo kunnen per rit minder bieten naar de Cosun suikerfabriek in Vierverlaten worden getransporteerd.Verschillen binnen in een EUHoewel Europa al jaren spreekt van een EU, een Gemeenschappelijk Landbouwbeleid en grenzeloos verkeer van goederen en diensten, loopt Sandee bijna dagelijks tegen verschillen aan. Praktische, bureaucratische, kostprijsverhogende verschillen in het grensoverschrijdend werken. Allereerst moet hij al zijn voertuigen, die ook in Duitsland actief zijn, voorzien van een grensverkeerkenteken (GV). Dat kost per voertuig € 39 voor het kentekenbewijs en circa € 25 voor de kentekenplaten. De mestaanvoer op de Duitse akkers is ook anders. Per perceel moet hij vooraf een bodemonderzoek laten uitvoeren. “Op basis hiervan en het te telen gewas wordt bepaald hoeveel mest we op het betreffende perceel mogen verspreiden. In Nederland zijn mestinjecteurs verplicht, in Duitsland wordt de mest ‘gewoon’ bovengronds verspreid.” Om zich niet druk te hoeven maken over alle Duitse bemestingsregels, heeft Sandee de bemesting van de Duitse akkers uitbesteed aan een Duitse collega. Op essentiële onderdelen ervaren we steeds duidelijke verschillen. En dat is jammerEen ander heikel punt is de gewasbescherming. Om in beide landen te mogen spuiten, is hij in het bezit van een Nederlandse en Duitse spuitlicentie. Producten uit een Nederlandse verpakking mogen niet op Duitse percelen worden gebruikt en andersom, al zijn de toegelaten werkzame stoffen identiek. Hij betrekt alle middelen van Agrifrm. Via een vaste Duitse tussenhandelaar worden de producten voor de Duitse akkers uitgeleverd. “We spreken al jaren van een EU met een Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. Echter, bij het grensoverschrijdend werken, merken we dat er geen sprake is van een eenheid. Op essentiële onderdelen ervaren we steeds duidelijke verschillen. En dat is jammer”, verzucht Sandee.Lees ook: Grensboer vindt bureaucratie de grootste ergernis