‘Nederlandse boer op werelderfgoedlijst van Unesco?’

Hoe de toekomst van de Nederlandse melkveehouders eruit ziet, is volgens Joyce Maessen onzekerder dan ooit. Door alle regels is het houden van dieren bijzaak geworden. Straks zijn boeren alleen nog te zien in Madame Tussauds of staan ze op de Unesco werelderfgoedlijst.Passie, liefde voor het vak en de dieren, alles wordt door de regering kapot gemaakt. Zeven dagen per week staan wij klaar om onze dieren met alle liefde te verzorgen, dag en nacht. Het is niet alleen ons werk, het is ons leven, je manier van denken, het is wat je bent. Onze beloning daarentegen bestaat uit regeltjes en wetten. En dat worden er alleen maar meer, waardoor het houden van dieren louter bijzaak is geworden. ‘Iedereen wil dierenwelzijn, maar wel voor de laagste prijs’AdministratieAlles willen ze van je weten, controleren en reguleren. Administratie voert de boventoon en je zou eens iets vergeten, bam boete! Eén koe te veel volgens de regels? Bam boete! Te veel melk geleverd? Bam boete! Iedereen wil dat mest verwerkt wordt, maar niet in de eigen achtertuin. Iedereen wil natuur, maar vooral geen last van muggen of zwijnen hebben. Iedereen wil dierenwelzijn, maar wel voor de laagste prijs. OogstenDe meest recente nieuwe regel, over de maisoogst, houdt in dat we de mais bijna 3 weken voordat hij rijp is, moeten oogsten. Dat terwijl er in het voorjaar dag en nacht wordt gewerkt om het land zaaiklaar te leggen en als dat eindelijk achter de rug is, volgen dagen van zaaien. Amper tijd om te eten of slapen. Met liefde ga ik broodjes brengen of een ijsje als het warm is. In de hete zomers zetten we ’s nachts de wekker om de regeninstallatie te verzetten om te voorkomen dat de gewassen verdrogen. Want geen oogst is geen voer voor de koeien! ‘Ik zou graag een gezin willen, kinderen krijgen, maar wat voor toekomst krijgen zij op de boerderij?’Passie afgestraftHet is onwerkelijk om te zien dat onze passie wordt afgestraft. Soms bedenk ik me wel, kunnen we er niet beter mee stoppen? Ik zou graag een gezin willen, kinderen krijgen, maar wat voor toekomst krijgen zij op de boerderij? Wil ik wel dat zij een toekomst tegemoet gaan van nóg harder werken, nóg meer regels en nóg minder waardering? Het liefst zou ik kleine, blauwe overalls rond hebben trippelen, een droom of realiteit? Het overnemen van een familiebedrijf wordt moeilijker, jongeren zien geen toekomst meer in het levenswerk van hun ouders. Regels en wettenElke keer als je denkt dat je je bedrijf weer top voor elkaar hebt, komt er weer een nieuwe regel. Als ik mijn partner ’s avonds uitgeput aan de keukentafel aantref, zakt de moed mij in mijn laarzen, wetend dat het gevecht met regels en wetten nog lang niet gestreden is. Dat wij ervoor zorgen dat er voedsel geproduceerd kan worden en wij grondstoffen leveren, lijkt onbelangrijk en vergeten. Niemand denkt hierover na als men de deur van de koelkast opentrekt, vol met zuivelproducten en biefstuk. De huidige generatie kinderen denkt zelfs dat melk uit een fabriek komt en vlees uit een 3D-printer. ‘Misschien vind je straks nog een boer in Madam Tussauds’Madame TussaudsAls Nederland zo doorgaat, weet men over 20 jaar niet meer wat een melkveehouder is. Misschien vind je er nog een in Madame Tussauds, als je geluk hebt. Of staan we op de Unesco werelderfgoedlijst en komen er bussen vol toeristen kijken naar die gevlekte beesten en mensen in blauwe pakjes. Valt er misschien toch nog iets te verdienen! Ondanks alles, hoe hard ze de strop ook aan zullen trekken, wij gaan door tot het bittere eind, omdat dit is wat we zijn, wie we zijn en dat zal niemand ons hopelijk afpakken.